้างๆ เหลือบมองเขา เห็นแค่ว่าร่างกายเขาปกคลุมไปด้วยพลังเซียนจางๆ แขนเสื้อสีขาวพลิ้วไหวเบาๆ ท่ามกลางสายลมหนาว เส้นผมสีหมึกขยับเล็กน้อย สีหน้าเฉยเมย แต่ก็มีความรู้สึกว่าล่องลอยราวกับก้าวเหยียบบนเมฆกระจายทั่วร่าง ทำให้เธอรู้สึกแปลกมาก
เขาปรากฏตัวในสำนักศึกษาเพราะเธอ ตามมาถึงสำนักศึกษาสองดาราก็เพราะเธอ เพียงแต่เธอไม่รู้เหตุผลที่เขาทำเช่นนี้
หรือเป็นเพียงเพราะคำทำนายพวกนั้นที่ผู้เฒ่าเทียนจีอาจารย์เขาว่าไว้? เป็นไปไม่ได้ เพราะบางครั้งแววตาที่เขามองเธอทั้งซับซ้อนและห่างเหิน
“แปลกใจที่ข้าตามเจ้ามาตลอดหรือ?”
อาจเพราะรู้ถึงความสงสัยในใจนาง โม่เฉินที่มาถึงใต้ต้นไม้จึงหยุดฝีเท้าลง ก่อนจะหันข้างเล็กน้อยและเผยรอยยิ้มตรงริมฝีปาก
เฟิ่งจิ่วมองเขาโดยไม่พูดอะไร
“ใครจะเป็นเจ้าแห่งใต้หล้า เดิมทีข้าไม่สงสัยและไม่รู้สึกอะไร ด้วยเหตุนี้ตอนคารวะอาจารย์ออกมาตามหาเจ้า ก็เพียงเพราะอาจารย์สั่งเท่านั้น แต่การอยู่ที่นี่และติดตามข้างกายเจ้ามาตลอด กลับเป็นเพราะข้าอยากรู้ว่าคนที่มีชะตาเชื่อมกันกับข้าจะเป็นคนเช่นไร?”
เฟิ่งจิ่วตกใจเล็กน้อย “ชะตาเชื่อมกัน? หมายความว่าอะไร?”
เขาหันมามองเธอตรงๆ แววตาทั้งลึกล้ำและซับซ้อน “อยู่ก็เพราะเจ้า ตายก็เพราะเจ้า”
คำพูดสั้นๆ ไม่กี่คำกลับทำให้หัวใจเธอสั่นสะท้าน พูดไม่ออกไปพักหนึ่ง
อยู่ก็เพราะเธอ? ตายก็เพราะเธอ? นี่หรือคือเหตุผลที่เขาติดตามข้างกายเธอมาตลอด?
พูดไม่ออกว่าในใจรู้สึกเช่นไ
