รู้จะพูดอะไรดีเลยจริงๆ
ตอนอีกฝ่ายยังไม่ออกมา พวกเขาคิดว่ารอออกมาแล้วจะต้องสั่งสอนให้หนัก แต่เมื่อเขาออกมา แต่ละคนกลับตาค้าง วรยุทธ์ระดับหลอมแก่นพลัง ร่างกายไม่เสียหาย ในมือยังลากนักเรียนที่หมดสติสองคนเดินออกมาจากกลางค่ายกลรวมพลังวิญญาณอย่างสบายอารมณ์และไม่สะทกสะท้านเช่นนั้น นึกไม่ถึงว่ายังยิ้มกล่าวทักทายพวกเขาอีก นี่มันช่าง…
ทักทายบ้านมารดามันสิ!
ตอนนี้พวกเขาแค่คิดว่าหากสู้ชนะได้ ก็ต้องจัดการเขาสักยก!
โอวหยางซิวจ้องมองเฟิ่งจิ่วด้วยท่าทางเหมือนเห็นผี เห็นเฟิ่งจิ่วเดินมา ก็อดจับจ้องอีกฝ่ายไม่ได้ มองจากหัวจรดเท้าถึงสองรอบ ช่างแตกต่างไปจริงๆ หนำซ้ำกลิ่นอายทั่วร่างยังไม่เหมือนเดิม
เขาบรรลุขั้นเป็นผู้ฝึกตนระดับหลอมแก่นพลังแล้วจริงหรือ? แต่เดิมโอวหยางซิวคิดจะล้ำหน้าเขาไป ยามนี้เห็นเขาเข้ามาแดนลับก็เลื่อนขั้นจากสร้างรากฐานไปถึงหลอมแก่นพลังทันที นอกจากความรู้สึกเหลือเชื่อ ความรู้สึกน้อยเนื้อต่ำใจในใจก็ทำให้เขาพูดอะไรไม่ออกเสียแล้ว
เนี่ยเถิงมองเฟิ่งจิ่วที่ใบหน้ายิ้มแย้ม หัวใจที่หวั่นๆ ผ่อนคลายลงในทันที ไม่นึกว่านางจะกลายเป็นผู้ฝึกตนระดับหลอมแก่นพลังจริงๆ เช่นนี้พละกำลังก็เหนือกว่าเขาแล้ว
มีเพียงเซียวอี้หานที่แหงนหน้าหัวเราะลั่น “ฮ่าๆๆๆ เฟิ่งจิ่ว ข้ารู้อยู่แล้วว่าเป็นเจ้า เจ้าหนูนี่ใช้ได้เลย! แต่ข้าคิดว่าเจ้ามีปัญหาแล้ว”
………………………………………………….
