บทที่ 725 ตายไปอาจดีกว่าก็ได้
สุดท้ายภรรยาของจูสุ่ยหนิวย่อมไม่ได้กลับบ้านเดิมไปอยู่แล้ว เหตุผลนั้นเรียบง่ายยิ่งนัก…ใกล้จะได้ตบแต่งลูกสะใภ้แล้วเป็นย่าคนอยู่รอมร่อ ถ้ากลับบ้านเดิมไปตอนนี้ นางมิขาดทุนแย่รึ?
แต่ก็ยังต้องทะเลาะให้รู้สำนึก ทั้งยังเรียกพี่น้องผู้ชายจากบ้านเดิมมาด้วย แต่นางจะไม่ยอมกลับบ้านเดิมเด็ดขาด รักษาตำแหน่งของตัวเองเอาไว้อย่างเหนียวแน่น ไม่ยอมให้ใครมาแย่งไปได้
“พูดอะไรของเจ้า? ลูกก็โตขนาดนี้แล้ว…” สีหน้าของจูสุ่ยหนิวไม่น่ามองนัก
เรื่องนี้เขาเป็นฝ่ายผิด พูดไปประโยคเดียวก็ไม่อยากสนใจภรรยาคนนี้อีกแล้ว
ถึงอย่างไรลูกชายก็โตแล้ว นางก็มีลูกไม่ได้อีกแล้ว ความสัมพันธ์ระหว่างสามีภรรยาจะย่ำแย่ปานไหนก็ทำได้แค่อยู่กินกันไปอย่างนี้
เขาหันหลังเตรียมจะเดินออกไปจากห้อง
แต่ภรรยาของเขายอมปล่อยเขาไปเสียที่ไหน ร้องห้ามเขาเอาไว้ แล้วด่าอย่างเกรี้ยวกราดกว่าเดิม “เจ้าก็รู้ด้วยว่าลูกโตแล้ว? ถ้าเจ้ากลัวเสียหน้านักแล้วไปทำเรื่องไร้ยางอายพรรค์นั้นทำไม?”
“กลัวเสียหน้าก็อย่าทำสิ!”
“ในเมื่อทำไปแล้ว ก็อย่ากลัวว่าคนเขาจะเอาไปพูด”
……
จูสุ่ยหนิวย่อมไม่ตอบโต้ แต่เดินหนีไปเร็วกว่าเดิม เพราะไม่อยากทะเลาะกับผู้หญิงคนนี้อีกแล้ว
ส่วนแม่ม่ายฉินจะเป็นหรือตาย…
เฮ้อ! เขาทอดถอนใจ
ตายไปอาจดีกว่าก็ได้!
คนตายไปแล้ว คนอื่นก็จะไม่คิดถึงเรื่องนี้อีก
เมื่อเทียบกับจูสุ่ยหนิว สภาพจิตใจของจูเหล่าโถวซับซ้อนกว่าเล็กน้อย
เขา
