เป่าเพลงที่นี่ตอนเที่ยงคืน ก็ได้ยินเสียงคำรามจ้าละหวั่นลอยมา
“กรร!”
“กรร!”
“กรร…”
เสียงสัตว์ร้ายคำรามแต่ละเสียงดังชัดเจนแปลกๆ ในยามค่ำคืน เสียงฝีเท้าที่ทั้งหนักและวุ่นวายโผพุ่งออกไปราวกับสายฟ้า สะเทือนเสียจนแผ่นดินล้วนสั่นไหว ยามนี้คนพวกนั้นเพียงเห็ยสัตว์ร้ายพวกนั้นที่ปกติเห็นยังไม่ขมวดคิ้ว สีหน้าแต่ละคนขาวซีดอย่างตื่นตระหนก
“สัตว์ร้าย! บ้าจริง! ทำไมถึงมีสัตว์ร้ายมากมายเพียงนี้!”
เห็นสัตว์ร้ายกว่าร้อยตัวพุ่งออกมาจากด้านใน บางตัวล้อมพวกเขาไว้อย่าวรวดเร็ว บางตัวกระโจนเข้ามากัดพวกเขา ทันใดนั้นแต่ละคนก็อุทานกันไม่ขาดสาย พยายามจะหนีไปกลับพบว่าสัตว์ร้ายและสัตว์วิญญาณพวกนั้นปิดตายเส้นทางไว้หมดแล้ว
ไป๋เสี่ยวนั่งบนหลังเสือร้ายตัวหนึ่ง ตรงไหล่มีเลือดไหล อสูรกลืนเมฆาตามมาข้างกาย ปรากฏตัวต่อหน้าทุกคน…
………………………………………………….
ตอนที่ 892 ทำลายสิ้นทั้งกองทัพ
ด้านหลังเขาพวกเหลิ่งซวงยังเดินตามออกมาด้วย บนร่างล้วนมีร่องรอยหลังผ่านการต่อสู้มา ชัดเจนว่าสู้กับคนที่แอบเข้ามาภูเขาด้านหลังเงียบๆ นั้น
“นายท่าน คนตรงภูเขาด้านหลังจัดการหมดแล้วขอรับ”
ไป๋เสี่ยวตะโกน เห็นผู้ฝึกวิชามารระดับกำเนิดวิญญาณคนนั้นล่าถอยไปทีละก้าวในเงื้อมมือนาง จึงถือเครื่องดนตรีในมือขึ้นไปไว้ตรงปากและเริ่มเป่า เมื่อเสียงเครื่องดนตรีดังขึ้น สัตว์ร้ายพวกนั้นแต่ละตัวก็พุ่งไปกัดทึ้งผู้ฝึกตนพวกนั้นอย่างบ้าคลั่ง ไม่ต้องให้พวกเขาลงมือ เหล่าผู้ฝ
