ึกวิชามารที่ใช้กลิ่นอายพลังวิญญาณต่อสู้ไม่ได้แต่ละคนก็ถูกฉีกกลายเป็นชิ้นๆ ภายใต้กรงเล็บสัตว์ร้าย
เสียงกรีดร้องรุนแรงลอยไปในอากาศพร้อมกับกลิ่นคาวเลือดคละคลุ้ง เวลาไม่ถึงหนึ่งก้านธูป บนพื้นก็คลุมเครือไปด้วยเลือดเนื้อ ผู้ฝึกวิชามารสิบกว่าคนไม่มีใครรอด…
“อ๊าก!”
เสียงกรีดร้องลอยมา สายตาพวกไป๋เสี่ยวมองไปทางนั้น เพียงเห็นว่าขาข้างหนึ่งในนั้นของผู้ฝึกวิชามารระดับกำเนิดวิญญาณถูกกระบี่คมพยับตัดขาดเสียดื้อๆ ร่างกายยังกระเด็นออกไปเพราะเหตุนี้ หลังจากล้มลงบนพื้นก็ลุกขึ้นมาไม่ได้อีก
เฟิ่งจิ่วเดินไปใกล้ทีละก้าวๆ มองผู้ฝึกวิชามารทั้งตัวมีแต่เลือดดิ้นรนคร่ำครวญอยู่บนพื้น จิตสังหารในดวงตาปั่นป่วน “คิดดีหรือยังว่าจะตายเช่นไร?”
ผู้ฝึกวิชามารถูกตัดหนึ่งมือหนึ่งขา ไม่มีทางหลบเลี่ยงหรือหนีไปได้ ทำได้เพียงทรุดนั่งตรงนั้นและจ้องมองเฟิ่งจิ่วที่มีไอสังหารทั่วร่าง “เจ้าเป็นใครกันแน่? วรยุทธ์ระดับสร้างรากฐานขั้นสูงสุดทำร้ายข้าถึงขั้นนี้ได้ด้วยหรือ? เจ้าเป็นใครกันแน่!”
“เหอะ แม้แต่ข้าเป็นใครยังไม่รู้ ก็กล้ามายั่วยุข้า?” เธอยิ้มเย็น กระบี่คมในมือชี้ตรงไปยังจุดตันเถียนเขา “อย่าคิดจะพยายามใช้วิญญาณต้นหนีไป คนที่ข้าอยากฆ่า ยังไม่เคยมีใครหนีรอดไปได้เลย”
สีหน้าผู้ฝึกตนระดับกำเนิดวิญญาณขาวซีด เหงื่อเม็ดเท่าถั่วไหลมาจากหน้าผาก เขาจ้องมองเฟิ่งจิ่วตรงหน้า พร้อมยิ้มชั่วร้ายขึ้นมา กัดฟันกรอดคิดจะระเบิดร่างฆ่าตัวตาย ใครรู้ว
