่าเฟิ่งจิ่วที่หยั่งรู้เจตนาเขาจะยิงเข็มเงินสองสามเล่มในมือออกไป ร่างกายจึงเป็นอัมพาตราวกับหมดสติ
“พาเขากลับไป อย่าให้เขาตายง่ายๆ” เธอเอ่ยเสียงเย็น แล้วชำเลืองมองผู้ฝึกวิชามารคนอื่นรอบๆ ที่ตายไป บอกคนอื่นว่า “เก็บกวาดเสีย” จากนั้นค่อยสาวก้าวเข้าไปด้านในคฤหาสน์
สังหารคนพวกนั้นไปก็ยังไม่ทำให้เธอหายเจ็บใจ ฆ่าคนพวกนั้นไป เซี่ยงหวาก็ไม่กลับมามีชีวิตอีก เขาติดตามข้างกายเธอมาไม่นาน ภายในห้วงความคิดราวกับยังมีเสียงเขาปฏิญาณตนดังกึกก้อง
แต่คนเช่นนี้ ยามนี้กลับตายไปเสียแล้ว
เธอรู้ว่านี่อาจเป็นเพียงจุดเริ่มต้นและยังไม่สิ้นสุด ขอแค่เธอเดินไปบนเส้นทางนี้ คนข้างกายล้วนมีความเป็นไปได้ที่จะเผชิญหน้ากับทั้งหมดนี้ มาเหนื่อยเพราะเธอ และตายไปเพราะเธอ
ทุกคนมองนางถือกระบี่คมพยับเดินไปข้างในคฤหาสน์ ในใจทอดถอนใจอย่างอดไม่ได้ กลับไม่รู้จะพูดอะไร จำใจต้องฟังคำพูดนางและจัดการที่นี่เสียก่อน
การตายของเซี่ยงหวา สิ่งที่นำมาให้พวกเขาคือการโจมตีและคำเตือน ทำให้พวกเขารู้ว่าหากมีคนคิดเอาชีวิตพวกเขาและวางหลุมพรางจริงๆ ด้วยกำลังพวกเขาตอนนี้มีเพียงจุดจบที่ต้องรับความตายอย่างไม่อาจต่อต้าน
“คนบาดเจ็บหนักกลับไปทำแผลก่อน คนบาดเจ็บไม่มากไปทำความสะอาดพื้นที่กับข้า” ตู้ฝานกล่าว แล้วพาสองสามคนที่บาดเจ็บไม่หนักไปจัดการศพด้านนอกทั้งหมดเสียก่อน
หลัวอวี่กับสวี่ตัวย้ายผู้ฝึกวิชามารระดับกำเนิดวิญญาณคนนั้นเข้าไปด้านใน หลังขังไว้คุกใต้
