สี่ สองท่านในนั้นเป็นคนที่เฟิ่งจิ่วรู้จัก เมื่อผู้อาวุโสสามตระกูลซั่งกวนเห็นว่าในห้องเป็นเฟิ่งจิ่วดังคาด รอยยิ้มบนใบหน้ายิ่งลึกขึ้นบางส่วน เข้าไปประสานมือคารวะ “คุณชายเฟิ่ง เจอกันอีกแล้ว”
“ท่านทั้งหลายเชิญนั่ง” เฟิ่งจิ่วพยักหน้า พร้อมเชิญพวกเขานั่งลง
โม่เฉินนั่งข้างๆ นาง เห็นแววตานางที่เหมือนยิ้มแต่ไม่ยิ้มหยุดลงบนร่างตนเอง ก็ละสายตาออกไปอย่างเย็นชา
นักวิเคราะห์ยาเซียนสองท่านอื่นๆ มาจากแคว้นระดับหนึ่ง หลังเจอเฟิ่งจิ่วก็แนะนำตนเองเสียก่อน จากนั้นค่อยแสดงเจตนาพวกเขา ถามเฟิ่งจิ่วว่าสนใจไปบุกเบิกยังแคว้นพวกเขาหรือไม่
เฟิ่งจิ่วคุยกับพวกเขาอย่างไม่มีอะไรก็ยังหามาพูด ผ่านไปประมาณครึ่งชั่วยาม บอกพวกเขาว่า “งานสมัชชาวิเคราะห์ยาเซียนเสร็จสิ้นแล้ว ข้าคงจะจากไปในสองวันนี้ หากวันหน้ามีวาสนาค่อยเชิญพวกท่านดื่มเหล้าแล้วกัน!”
ได้ยินคำพูดนี้พวกเขารู้ความหมาย ลุกขึ้นบอกลาทันที ออกไปข้างนอกเห็นคนอื่นๆ ยังล้อมไว้ไม่ไปไหน ก็ออกไปด้วยตนเองเสียก่อน
ภายในห้อง เฟิ่งจิ่วมองโม่เฉินที่นั่งนิ่งไม่ขยับ ถามว่า “ท่านไม่ไปหรือ?”
“เจ้ากับข้าไม่ใช่ว่าเจอกันครั้งแรก ใยต้องห่างเหินเพียงนี้?” โม่เฉินกล่าวเสียงอบอุ่น สายตาหยุดลงบนใบหน้านาง ถามว่า “กลับไปเมื่อไร? ข้าจะไปด้วยกันกับพวกเจ้า”
เฟิ่งจิ่วได้ยินคำพูดนี้ก็เลิกคิ้วเบาๆ ยิ้มถามว่า “ท่านจะไปสำนักศึกษาอีกหรือ?”
………………………………………………….
