บให้มา พวกเราไม่กล้าลืมบุญคุณ ขอแค่นายท่านมีคำสั่ง ถึงพวกเราตายหมื่นครั้งก็ไม่ปฏิเสธแน่นอน”
หญิงสาวคนข้างๆ พยักหน้า พวกเขาโชคดีเช่นนี้ได้ ซ้ำลูกชายยังได้รับการศึกษาอย่างดีเช่นนั้น ก็ชื่นใจมากแล้วจริงๆ
เฟิ่งจิ่วได้ฟังก็พยักหน้า กล่าวว่า “ครั้งนี้ข้าแวะเข้ามาบอกพวกเจ้าว่าท่านย่าข้าคลอดลูกชาย นามว่าเฟิ่งเย่ อายุครึ่งเดือนเห็นจะได้ ข้าได้ยินพวกท่านปู่วางแผนว่าจากนี้ไปจะให้หยางหยางติดตามข้างกายท่านอาน้อยคนนี้ ให้เป็นทั้งเพื่อนเล่นและทหารอารักขา”
ทั้งสี่ได้ยินคำพูดนี้ก็ยินดีอยู่ในใจ มองหน้ากันแล้วรีบร้อนคารวะขอบคุณ “ขอบคุณนายท่านมาก หยางหยางได้ติดตามข้างกายท่านอ๋องน้อย พวกเราร้องขอก็ยังมิได้มา”
หยางหยางได้ติดตามท่านอ๋องน้อย เติบโตและเล่าเรียนไปด้วยกัน ความสัมพันธ์ในอนาคตก็ยิ่งจะแน่นแฟ้น เทียบไม่ได้เลยกับทหารอารักขาทั่วไป โอกาสดีๆ เช่นนี้ พวกเขาย่อมซาบซึ้งอย่างยิ่ง
“เวิ้งสวนท้อนี้ยกให้พวกเจ้าดูแล หากมีเรื่องอะไรที่จัดการไม่ได้ก็ไปตามองครักษ์ตระกูลเฟิ่งมาจัดการเสีย” เฟิ่งจิ่วกำชับ ย้ำเตือนบางเรื่องแล้วถึงค่อยพายมราชน้อยกลับไปจวนตระกูลเฟิ่ง
ช่วงเวลาต่อมา เพราะไม่ต้องกลั่นยาอายุวัฒนะอีกแล้ว เธอจึงมีเวลาว่าง นอกจากเวลาฝึกบำเพ็ญประจำในทุกๆ วัน เวลาอื่นก็ไปเดินเล่นรอบๆ เป็นเพื่อนยมราชน้อย
พริบตาเดียวก็ผ่านไปอีกครึ่งเดือน ถึงวันดองเหล้าครบเดือนของท่านอาเฟิ่งเย่ตัวน้อยแล้ว
ทว่าเช้าวันนี้ เมื่อเธอ
