อาบน้ำสวมชุดกระโปรงสีแดงกลับไปที่เตียง กลับเห็นว่าเด็กน้อยนั่งอยู่บนเตียงด้วยสีหน้าลำบากใจ จึงอดไม่ได้ที่จะยิ้มถาม “เป็นอะไรไป?”
“เสื้อผ้าเล็กไปแล้ว” เขาชูเสื้อผ้าขึ้นให้เธอดู ตรงแขนเสื้อเล็กไปเล็กน้อย เสื้อคลุมท่อนล่างก็สั้นเช่นกัน
“เจ้าสูงขึ้นอีกแล้ว?” เธอกะพริบตาปริบๆ อย่างค่อนข้างแปลกใจ เห็นอยู่ทุกวันกลับไม่รู้สึกว่าเขาสูงขึ้น แต่อย่าพูดเลย เขาแค่ถือเสื้อผ้าเทียบกัน ดูขนาดความแตกต่างก็มองออกแล้ว
เด็กน้อยที่เดิมทีอายุห้าหกขวบ ยามนี้เปลี่ยนไปเหมือนเด็กอายุหกเจ็ดขวบ เวลาสั้นๆ แค่หนึ่งเดือนนี้ เขาโตแต่ส่วนสูงไม่อ้วนขึ้นเลย ทำให้เธออดไม่ได้ที่จะกังวลอยู่บ้าง
ช่วงครึ่งเดือนมานี้เธอกินอยู่ด้วยกันกับเขาตลอด ไม่เห็นเขากินของอะไรมั่วซั่ว ไม่รู้จริงๆ ว่าทำไมเขาถึงโตเร็วเพียงนี้? หรือจะเป็นจริงดั่งเขาว่า พันธุกรรมของพวกเขาแข็งแกร่งเพียงนั้นเลย?
ยมราชน้อยมองเธอโดยไม่พูดไม่จา ผ่านไปอีกครึ่งเดือน แน่นอนว่าเขาย่อมสูงขึ้นอีกไม่น้อย หนำซ้ำตามการฟื้นคืนของวรยุทธ์ ยิ่งไปถึงช่วงท้ายก็ยิ่งฟื้นฟูไว เขารู้ว่าตนเองควรไปแล้วจริงๆ อยู่ต่อไปไม่ได้แล้ว
“ไม่เป็นไร ข้าสั่งคนนำเสื้อผ้านี่ไปแก้หน่อยก็ได้แล้ว อีกหน่อยค่อยสั่งทำให้เจ้าเพิ่มอีกสักสองสามตัว” เธอพูดพลางตบๆ ศีรษะเขา นึกไปว่าเขาก้มหน้าเล็กน้อยไม่พูดอะไรเป็นเพราะสวมเสื้อผ้าไม่ได้จึงอารมณ์เสีย
………………………………………………….
