แคว้นระดับเก้าล่างสุด สำหรับตอนนี้นางยังปลอดภัย”
ต่อให้ไม่ปลอดภัย เขาก็จะกวาดล้างอุปสรรคให้นาง และขจัดอันตรายทั้งหมดที่เป็นไปได้!
“เจ้ากลับไปเถอะ! ไม่มีเรื่องสำคัญก็ไม่ต้องมาอีก การระแวดระวังภัยของนางแกร่งนัก อย่าให้นางรู้เชียว”
เมื่อได้ยินคำพูดนี้ เริ่นเสียงยิ้มเอ่ยว่า “นายท่านอยู่ที่นี่ ตอนนี้ข้าจึงปักหลักในเมืองนี้ด้วย มีเรื่องอะไรก็จะดูแลอย่างดี แต่นางคุ้นเคยกับข้ามากเช่นกัน ต่อให้เห็นข้าที่นี่ก็คงไม่เป็นอะไร อย่างมากคงนึกว่านายท่านสั่งให้ข้ามาดูแลและอำนวยความสะดวกนางอย่างใกล้ชิด”
กล่าวจบเสียงเขาชะงักไปพักหนึ่ง ก่อนจะเอ่ย “ฟ้าใกล้สว่างเต็มที ข้าต้องกลับไปแล้ว หากนายท่านมีเรื่องอะไรอยากหาข้า ก็ส่งสัญญาณได้ทันที”
“อืม” ยมราชน้อยพยักหน้ารับ เห็นอีกฝ่ายจากไปแล้วถึงจะหมุนตัวกลับ
เมื่อมาถึงภายในห้องนอนของตำหนัก เห็นผู้หญิงที่หลับสนิทบนเตียง เขาโน้มตัวลงจูบตรงหน้าผากของนางอย่างอดไม่ได้ จากนั้นถึงแทรกตัวเข้าไปข้างกายนาง โอบนางไว้พลางหลับลึกไป
วันต่อมาตื่นขึ้นตอนเช้าตรู่ เฟิ่งจิ่วมองเด็กน้อยที่นอนหลับอยู่ข้างกาย ในดวงตาฉายแววแปลกใจแวบหนึ่ง เมื่อคืนเธอหลับลึกมาก นึกไม่ถึงว่าแวบเดียวก็ถึงวันรุ่งขึ้นแล้ว? หรือว่าจะเหนื่อยเกินไปจริงๆ?
เห็นเขายังหลับอยู่ เธอจึงอาบน้ำออกไปข้างนอก คิดจะไปดูท่านย่ากับท่านอาน้อยที่เกิดใหม่เสียหน่อย ด้วยเหตุนี้จึงไม่รู้ว่าแม้ยมราชน้อยกำลังหลับ แต่ยามนี้วรยุทธ์ในร
