่างกายเขากลับไหลเวียนอย่างรวดเร็ว…
“แม่หนูเฟิ่ง ย่าเจ้าฟื้นแล้ว เดิมทีข้าว่าจะส่งคนเข้าไปบอกเจ้า เจ้าก็มาเสียแล้ว” ท่านผู้เฒ่ามีสีหน้าระรื่น ทั้งร่างเปี่ยมด้วยรัศมีแห่งความปีติ ยามนี้กำลังนั่งป้อนน้ำแกงไก่ให้ซู่ซีอยู่ข้างเตียง
“ท่านยา สภาพจิตใจไม่เลวแล้วกระมัง?” เฟิ่งจิ่วเข้ามาดู เห็นสีหน้านางแม้จะซูบผอม แต่ประกายในดวงตากลับปิดไว้ไม่มิด
“แม่หนูเฟิ่ง ขอบคุณเจ้าด้วย เดิมทีข้านึกว่าจะไม่รอดเสียแล้ว”
ตอนนั้นนางนึกจริงๆ ว่าตนเองจะไม่รอด ยามที่หลับตาลงหมดสติไป ข้างหูนางได้ยินเสียงร้องของลูก อยากลืมตามองลูกสักแวบยิ่งนัก กลับไม่อาจต้านทานความมืดที่เข้ามาถาโถมได้ เมื่อลืมตาขึ้นอีกครั้งตอนเช้าตรู่ ยิ่งมีความรู้สึกประหลาดใจราวกับมีชีวิตใหม่
………………………………………………….
ตอนที่ 848 ท่านอาคุยโวถึงข้าหรือไม่?
“ท่านย่า ท่านอย่าพูดเช่นนี้เลย นี่ล้วนเป็นสิ่งที่ข้าควรทำ” เฟิ่งจิ่วยิ้มบอก เห็นเด็กทารกไม่ได้อยู่ที่นี่ด้วยก็ถามว่า “ท่านอาตัวน้อยล่ะเจ้าคะ?”
“เมื่อครู่ร้องไห้ตลอด จึงให้แม่นมอุ้มไปแล้วละ” ท่านผู้เฒ่ากล่าว แล้วสั่งคนอุ้มลูกชายกลับมาให้เฟิ่งจิ่วดู
“องค์หญิง”
แม่นมอุ้มเด็กเข้าไป เฟิ่งจิ่วก็รับมาอุ้มไว้ในมือเบาๆ โดยไม่กล้าใช้แรง อาจเพราะเพิ่งกินอิ่มมา เด็กน้อยจึงกำลังลืมตามองเธอ เพียงโดนเธอหยอกก็หัวเราะขึ้นมา
“เอ๋? เร็วเพียงนี้ก็หัวเราะเป็นแล้ว? ดูท่าท่านอาตัวน้อยจะฉลาดมาก!” เธอหัวเราะเบาๆ พลางหยอกทาร
