ตอนที่ 845 ทีหลังเจ้าไม่ต้องคลอดหรอก + ตอนที่ 846 สูญเสียวิชายุทธ์ตอนที่ 845 ทีหลังเจ้าไม่ต้องคลอดหรอก
ยามได้ยินว่าเสียงทารกร้องไห้ยังดังจ้า และดังชัดขึ้นทุกที คนด้านนอกยิ่งรู้สึกตื่นเต้นไม่สิ้นสุด
ภายในห้อง หลังจากส่งทารกให้เหลิ่งซวงด้านข้าง เฟิ่งจิ่วก็เย็บปากแผล ทำความสะอาดแผลและทายา ตรวจดูซู่ซีที่หมดสติไปบนเตียง จากนั้นถึงจะถอนหายใจออกมาเบาๆ
“เอาเด็กมาให้ข้า ไปเปิดประตูเถอะ!” เธอที่ล้างมือแล้วรับเด็กมา ก่อนจะให้สัญญาณเหลิ่งซวงไปเปิดประตู
“เจ้าค่ะ” เหลิ่งซวงขานรับ เดินออกจากห้องไปเปิดประตูให้ท่านผู้เฒ่าเข้ามา
ท่านผู้เฒ่าที่เร่งฝีเท้ามาข้างในเห็นเฟิ่งจิ่วอุ้มทารกเดินมารับหน้า ก็ถามว่า “แม่หนูเฟิ่ง เป็นอย่างไร? ปลอดภัยทั้งแม่และเด็กใช่หรือไม่?”
“เจ้าค่ะ ท่านปู่โปรดวางใจ ยังสบายดีกันอยู่!” เฟิ่งจิ่วยิ้มรับ พลางยื่นเด็กให้เขา “ดูสิเจ้าคะ ท่านย่าช่วยข้าคลอดท่านอาตัวน้อยออกมา”
ท่านผู้เฒ่ารับมาด้วยสองแขนสั่นเทา เด็กเกิดใหม่ร้องไห้อยู่พักหนึ่งก็หลับไป ผิวพรรณแดงคล้ำ ยับยู่จนไม่น่ามอง แต่เมื่ออยู่ในสายตาของเขายามนี้ กลับทำให้เบ้าตาแดงก่ำโดยไม่รู้ตัว
“ดีๆ”
เขาที่ไม่รู้จะพูดอะไรได้แต่พยักหน้า เอ่ยว่าดีแต่ละคำอย่างสะอึกสะอื้น จากนั้นค่อยอุ้มลูกมาตรงข้างเตียง ครั้นเห็นซู่ซีบนเตียงยังหมดสติ จึงอดมองไปยังเฟิ่งจิ่วไม่ได้
“แม่หนูเฟิ่ง ย่าเจ้า…”
“ไม่เป็นไรเจ้าค่ะ เพราะใช้ยาเลยทำให้หมดสติ รอเวลาพรุ
