่งนี้ฟ้าสว่างนางจะตื่นขึ้นมา แต่ตรงหน้าท้องมีแผลผ่าคลอด ต้องดูแลอย่างระมัดระวัง จะดึงรั้งบาดแผลไม่ได้ อีกเดี๋ยวข้าจะกำชับให้คนดูแลอย่างละเอียด”
เธอกล่าวจบ เห็นผู้เฒ่าถอนหายใจโล่งอก ถึงค่อยเดินออกไปข้างนอก เห็นบิดายังรออยู่ตรงนั้นก็เข้าไปรับหน้า “ท่านพ่อ”
“เสี่ยวจิ่ว แม่กับเด็กสบายดีทั้งคู่หรือไม่?” เฟิ่งเซียวถามอย่างเป็นห่วง
“เจ้าค่ะ ยังสบายดี สายสะดือพันคอเด็กจริงๆ ซ้ำยังไม่กลับหัว หากไม่ได้ผ่าคลอดก็กลัวจริงๆ ว่าจะเกิดเรื่องไม่คาดฝันขึ้น แต่ตอนนี้ไม่ต้องกังวล ไม่เป็นไรแล้ว ขอแค่พักผ่อนสักระยะท่านย่าก็ลงจากเตียงได้”
“ไม่เป็นไรก็ดี” เขาพยักหน้า ก่อนจะถามว่า “เป็นผู้ชายหรือ ข้าได้ยินเจ้าบอกว่าเป็นท่านอาตัวน้อย?”
“เจ้าค่ะ เป็นเด็กผู้ชาย”
“จะลูกชายลูกสาวก็ดีทั้งนั้น ขอแค่ปลอดภัยเป็นพอ” เขาเผยรอยยิ้ม ถามว่า “มีอะไรต้องสั่งข้ารับใช้ไปทำหรือไม่? เจ้าว่ามา กลับไปข้าจะสั่งให้เอง”
“เรื่องดูแลท่านย่าจำต้องระวัง ถึงอย่างไรนางก็ผ่าคลอด กรีดตรงหน้าท้องแล้วนำเด็กออกมา บาดแผลนี้ต้องรักษาอย่างดี”
ยมราชน้อยข้างๆ ได้ยินเธอกับเฟิ่งเซียวคุยกันอยู่ตรงนั้น ใบหน้าเล็กก็ไม่ค่อยน่ามองนัก แทบพูดได้ว่าตั้งแต่มาถึงที่นี่และได้ยินอันตรายจากการคลอดลูกด้านใน สีหน้าเขาก็ไม่ค่อยดีนัก ร่างเล็กแข็งตึงอยู่ตลอด ดวงตาดำสนิทฉายประกาย ไม่รู้ว่ากำลังคิดอะไร
ผ่านไปเนิ่นนาน เฟิ่งจิ่วที่สั่งความเรียบร้อยเดินเข้าห้องไปอีกครั้ง
