วามรู้สึก มีเพียงสตินึกคิดที่ยังถือว่าชัดเจน
ข้างหูมีเสียงเฟิ่งจิ่วแว่วมาเลือนราง กำลังถามนางว่าลูกคลอดออกมาจะตั้งชื่อว่าอะไร แล้วชื่อเล่นว่าอะไร? นางชอบผู้ชายหรือผู้หญิงมากกว่ากัน?
ซู่ซีไม่เห็นว่าเฟิ่งจิ่วกำลังทำอะไร รู้แค่ว่ากำลังยุ่ง แต่ยังคงมองมาทางตนเองเป็นครั้งคราวพร้อมเผยรอยยิ้มให้กำลังใจเล็กน้อย ไม่รู้ว่าผ่านไปนานเท่าไร ทันใดนั้นนางคล้ายได้ยินเสียงทารกร้องไห้ หลังจากได้ยินเสียงนั้นก็เป็นลมหมดสติไป…
“อุแว้!”
กลางดึกยังไม่ผ่านพ้นยามจื่อ เสียงทารกร้องไห้จ้าดังออกไปในยามค่ำคืน ทำลายบรรยากาศหนักอึ้งภายในตำหนัก นำมาซึ่งชีวิตชีวาและความปีติยินดี…
ด้านนอก เมื่อได้ยินเสียงทารกร้องไห้ ผู้เฒ่าเฟิ่งก็นิ่งค้างไป จับแขนเฟิ่งเซียวไว้ขณะร่างกายสั่นเทาน้อยๆ “คลอดแล้ว…คลอดแล้ว…ซู่ซีคลอดลูกแล้ว…”
สิ้นเสียงที่ทั้งประหลาดใจและตื่นเต้น เขานึกถึงซู่ซีขึ้นมาได้ จึงพลันเร่งฝีเท้าคิดจะเข้าไปดู ทว่ายังไม่ทันเดินเข้าไปก็ถูกเฟิ่งเซียวดึงไว้
“ท่านพ่อ ท่านอย่าใจร้อนไป เสี่ยวจิ่วบอกต้องรอนางออกมาก่อน พวกเราจะเข้าไปไม่ได้”
“ใช่ๆ แม่หนูเฟิ่งบอกว่าเข้าไปไม่ได้ เข้าไปไม่ได้” เขาเดินไปมาอยู่ด้านนอกอย่างกระสับกระส่ายและกังวล หวังว่าประตูห้องจะเปิดออก
………………………………………………….
