ลับมาแล้วก็เรียกให้นางเข้ามาช่วย
เมื่อเห็นหมอตำแยกับนางกำนัลถูกเฟิ่งจิ่วไล่ออกมา ผู้เฒ่ากับเฟิ่งเซียวที่ด้านนอกไม่รู้ว่าเฟิ่งจิ่วจะทำอะไร แต่ด้วยความเชื่อใจที่มีต่อเธอจึงไม่ได้เอ่ยถาม เพียงรออยู่ด้านนอกอย่างไม่สงบใจและเป็นกังวล
“ท่านปู่” เฟิ่งจิ่วยืนตรงประตู มองไปยังเขา
“แม่หนูเฟิ่ง เป็นอย่างไรบ้าง?” ผู้เฒ่าเฟิ่งรีบร้อนเข้าไปถาม
“ท่านปู่ ข้าจะช่วยท่านย่าผ่าคลอด หรือก็คือนำเด็กออกมาจากในท้องนางเจ้าค่ะ” เธอกล่าว การผ่าตัดเช่นนี้ปกติมากในยุคปัจจุบัน แต่อยู่ที่นี่ได้ยินแล้วกลับค่อนข้างน่ากลัว
เขาได้ยินดังนี้ สีหน้าก็ขาวซีดไปหมด เหงื่อเม็ดเท่าถั่วไหลลงมาจากหน้าผาก ถามอย่างเคร่งเครียดว่า “อะ อะไรนะ ผ่าคลอด? นำเด็กออกมาจากในท้อง? ชะ เช่นนั้นแม่เด็กยังรอดได้หรือ”
“รอดได้เจ้าค่ะ” เธอยิ้มเล็กน้อยพลางเอ่ยเสียงเบา คำพูดง่ายๆ ออกมาจากปากเธอ ทำให้หัวใจของผู้เฒ่าเฟิ่งสงบลง
“รอดได้เจ้าก็ทำไปเถอะ ปู่เชื่อใจเจ้า” ถึงแม้ไม่เคยได้ยิน แต่ในเมื่อนางบอกว่ารอด เช่นนั้นต้องรอดแน่นอน!
เฟิ่งจิ่วได้ยินแล้วพยักหน้า กำชับว่าถ้าเธอไม่ออกมาก็เข้าไปไม่ได้ ก่อนจะหมุนตัวกลับเข้าห้องไปอีกครั้ง และเริ่มผ่าตัดทำคลอด
มีโสมพันปีคอยประคองและเสริมพลังชีวิตให้นาง ทำให้ซู่ซีที่เดิมทีใกล้จะหมดสติฟื้นคืนสติมาอย่างมึนงง เพียงรู้สึกว่าเฟิ่งจิ่วเหมือนจะให้นางดื่มยาน้ำอะไรสักอย่าง จากนั้นร่างกายก็นอนแน่นิ่งอยู่ตรงนั้น ทั่วร่างไร้ค
