เด็กน้อยไปเดินเล่นในเมือง พวกท่านพักผ่อนเร็วหน่อยเถอะเจ้าค่ะ!”
“ได้ เช่นนั้นพวกเจ้าระวังตัวด้วย คืนนี้คนเยอะ คอยดูยมราชน้อยให้มากๆ อย่าเดินแยกกันล่ะ” พวกเขากำชับ
“เจ้าค่ะ ข้ารู้แล้ว” เธอขานรับยิ้มๆ ก่อนจะพาเหลิ่งซวง เหลิ่งหวา และยมราชน้อยออกจากพระราชวัง
เฟิ่งจิ่วพาพวกเขาไปเดินเล่นรอบๆ ในเมือง เห็นพวกของเล่นไม่ว่าเด็กน้อยชอบหรือไม่ก็ซื้อมาหมด เที่ยวเล่นมาตลอดจนดึกดื่น ถึงมาชมดอกไม้ไฟริมทะเลสาบทางตะวันตกของเมือง
พวกเขาในยามนี้ไม่รู้ว่าท่านผู้เฒ่ากับซู่ซีคิดจะอยู่รอปีใหม่มาเยือน ทว่าเมื่อนางจะเรียกสาวใช้ให้พาไปปัสสาวะกลับหกล้มโดยไม่ระวัง
“แย่แล้วๆ พระพันปีหลวงหกล้ม!” เสียงตื่นตระหนกของนางกำนัลดังอยู่ในวัง ส่งต่อกันทีละคนๆ
ผู้เฒ่าเฟิ่งที่ได้ยินข่าวสีหน้าขาวซีดไปหมด รีบเร่งฝีเท้าเดินไป ก็เห็นซู่ซีที่มีสีหน้าเจ็บปวดถูกคนหามเข้ามา มุ่งไปยังห้องนอนในตำหนักอย่างรวดเร็ว
“ซะ ซู่ซี!”
ยามเห็นว่าชุดกระโปรงของนางเปื้อนเลือด หัวใจเขาหนาวเหน็บ ตรงไปด้านในอย่างมือเท้าอ่อนแรง
หลังได้ยินข่าวเฟิ่งเซียวก็รีบรุดมา เมื่อมาถึงที่เห็นเพียงนางกำนัลต่างเข้าๆ ออกๆ ด้วยอาการร้อนรน หมอตำแยหลายคนก็รีบก้าวไปด้านใน
เขาคว้าตัวหมอตำแยคนหนึ่งที่ออกมาสั่งน้ำร้อน รีบถามว่า “ข้างในสถานการณ์เป็นอย่างไร?”
“ท่านผู้ครองแคว้น พระพันปีหลวงหกล้มน้ำคร่ำแตก ทารกอาจต้องคลอดก่อนกำหนด หนำซ้ำยังตกใจเพราะหกล้ม ตอนนี้สถานการณ์ไม่ค่อยดี
