ึงว่านางจะกล้าหอมแก้มเขาต่อหน้าคนมากมายเพียงนี้ ตอบสนองไม่ได้ไปชั่วขณะหนึ่ง
จนกระทั่งเสียงหัวเราะของทุกคนดังขึ้น เขาถึงจะได้สติกลับมา ทว่าไม่ได้โกรธเคือง กลับเอาสองแขนกอดอกแค่นเสียงฮึ “หอมไปเถอะ! อย่างไรเสียเจ้าก็ต้องใช้คืนไม่ช้าก็เร็ว” เขากล่าวอย่างมีความนัยแฝง
ผู้หญิงคนนี้ เขาไม่รู้เลยว่านางใจกล้าขนาดนี้ ต่อหน้าคนอื่นยังกล้าทำอะไรซี้ซั้ว เห็นว่าน่ารักก็ชอบใจดังคาดไว้ ความจริงจังก่อนหน้านี้ล้วนเสแสร้งทำ นางต้องคิดอะไรกับเขามานานมากแล้วแน่ๆ
เมื่อก่อนเขาน่าจะให้โอกาสนี้กับนาง
“เจ้าก็เสแสร้งไปเถอะ!” เฟิ่งจิ่วหลุดหัวเราะแล้วเอ่ย กำลังจะอุ้มเขาส่งให้เหลิ่งหวา ใครจะรู้ว่าเด็กน้อยกลับกอดคอเธอไว้แน่น “ข้าไม่ให้คนอื่นแตะต้องข้า!”
เฟิ่งจิ่วได้ยินเช่นนี้ก็ตกใจ ยิ้มพูดว่า “ทำไมรึ เจ้าก็รักสะอาดด้วยหรือ? เรื่องดีๆ ไม่เรียน เลียนอย่างมาแต่ข้อเสียแย่ๆ จากพี่ชายเจ้า”
ยมราชน้อยหันหน้าไปทางอื่น ซบลงบนไหล่เธอไม่พูดไม่จา
“นายท่าน เตรียมเรือนเรียบร้อยแล้วเจ้าค่ะ เข้าไปพักผ่อนก่อนเถอะ!” เหลิ่งซวงเอ่ย ครั้นเห็นเด็กน้อยไม่ให้คนอื่นอุ้มก็ได้แต่ตามอยู่ข้างๆ
“ดี เข้าไปก่อนค่อยว่ากัน” เธอขานรับ ก่อนเดินเข้าไปพร้อมกันกับพวกเขา พินิจมองทิวทัศน์ภายในคฤหาสน์นี้พลางถามว่า “ตู้ฝาน เจ้าหาที่นี่เจอได้อย่างไร?”
ตู้ฝานที่ตามอยู่ข้างๆ ตอบกลับว่า “เรียนนายท่าน ก่อนหน้านี้ข้าน้อยเคยเข้ามา รู้ว่าที่นี่ปล่อยขายและว่างมาตลอ
