น้อยๆ นั่งบนเก้าอี้ตัวเล็กในอ่างอาบน้ำ สองแขนหดลงไปในน้ำไม่ยื่นขึ้นมา
ได้ยินเขาพูดเช่นนี้ เฟิ่งจิ่วพยักหน้า “ก็ใช่ เส้นนั้นแค่เชือกคุ้มภัยธรรมดา แน่นอนว่าไม่มีทางหดเล็กขยายใหญ่ได้ เส้นนี้ของเจ้าเล็กกว่าเส้นนั้นมาก แต่ถักได้เหมือนจริงๆ ตอนข้าเห็นยังนึกว่าเป็นเส้นที่ข้าถักเสียอีก”
เด็กน้อยเม้มริมฝีปาก มองเธอโดยไม่พูดอะไร
“เอาละๆ น้ำใกล้เย็นแล้ว ข้าจะช่วยเจ้าอาบ” เฟิ่งจิ่วม้วนแขนเสื้อขึ้นและหยิบผ้าอาบน้ำมาถูหลังให้เขา รู้สึกว่าได้ว่าเขาแข็งทื่อและตึงเครียด จึงสัพยอกอย่างอดไม่ได้ “ทำไม? ตอนอยู่บ้านไม่มีคนช่วยเจ้าอาบน้ำหรือ อย่าบอกข้าเชียวว่าเด็กเล็กเช่นนี้ก็อาบน้ำเองเป็นแล้ว”
ขณะพูดก็ยื่นมือไปนวดๆ ตัวเขา บอกว่า “ผ่อนคลายหน่อย ข้าไม่กินเจ้าหรอก”
เด็กน้อยจ้องมองเธอ ดวงตาดำสนิทวาววับ ไม่รู้ว่ากำลังคิดอะไรอยู่ หลังผ่านไปนาน ใบหน้าแดงก่ำเพียงหลุดออกมาหนึ่งประโยค “เจ้าต้องรับผิดชอบ”
เฟิ่งจิ่วได้ยินก็หัวเราะเบาๆ อย่างกลั้นไม่ไหว “ทั้งเนื้อทั้งตัวไม่มีอะไรน่ามอง มีอะไรต้องรับผิดชอบ? ลุกขึ้นมา น้ำเย็นแล้ว อาบต่อไประวังจะเป็นหวัด”
เธอหยิบผ้าขนหนูผืนใหญ่มาห่อตัวเขาไว้ ก่อนจะอุ้มมาวางบนเตียงนอนในห้องของตน
………………………………………………….
