นเล่า? ในพื้นที่ของข้าเจ้าจะหนีพ้นหรือ?” เฟิ่งจิ่วก้าวเท้ายาว พลันยื่นมือไปอุ้มเด็กน้อยขึ้นมา
“ปล่อยข้านะ! ผู้หญิงคนนี้ เจ้าจะทำอะไร?” เขาดิ้นรนพลางตะโกน เมื่อมือหนึ่งตบลงบั้นท้ายของเขา ใบหน้าก็แดงก่ำทันที อับอายปนโกรธเสียจนไม่รู้จะทำอย่างไร
“อย่าขยับสิ ตกลงไปข้าไม่รู้ด้วยนะ!” เฟิ่งจิ่วกลับไม่รู้สึกว่าจะมีอะไร ก็แค่เด็กน้อยไม่ใช่หรือ? ตีก้นเสียหน่อยจะเป็นไรไป? ด้วยเหตุนี้จึงกล่าวเตือน พลางอาศัยตอนที่เด็กน้อยในอ้อมแขนเงียบไม่ขัดขืนเปลื้องเสื้อผ้าเขาออกอย่างรวดเร็ว
“นะ นึกไม่ถึงว่าเจ้าจะถอดเสื้อผ้าข้า!”
ใบหน้าเล็กที่แดงฉานของเด็กน้อยเต็มไปด้วยความเหลือเชื่อ แต่ครั้นนึกได้ว่าตนเองกำลังล่อนจ้อนในอ้อมแขนผู้หญิงคนนี้ สองมือก็พลันปกป้องส่วนสำคัญของตนไว้ ร่างกายแข็งทื่อ ไม่รู้จะตอบโต้อย่างไร
“ไม่ต้องปิดหรอก เพิ่งสามสี่ขวบไหนเลยจะมีอะไรน่ามอง”
ทว่าสิ้นคำพูด เมื่อหางตาเหลือบเห็นเชือกแดงบนมือของเขา ดวงตาก็หรี่ลง “เชือกแดงนี้ทำไมถึงมาอยู่บนมือเจ้า?”
เด็กน้อยได้ยินคำพูดนี้ก็แข็งทื่อไป กล่าวอย่างไม่สบอารมณ์ว่า “ข้าสั่งให้คนถักตาม ไม่ใช่เส้นนั้น”
“ถักตาม? นี่เหมือนเส้นของข้าอย่างกับแกะ! ข้าดูหน่อยซิ…” เธอวางเขาลงในอ่างอาบน้ำ จะดูเชือกแดงที่มือเขา ใครจะรู้ว่าเขากลับหดแขนกลับไป
“ถักตามต้องเหมือนกันแน่นอน หากไม่เหมือนข้าจะถักมาทำไม? เส้นนั้นของเจ้าข้าเคยเห็นแล้ว เทียบกับเส้นนี้แล้วใหญ่กว่าเยอะ” ร่าง
