ำลังถลึงมองตนเอง และรู้สึกร้อนตัวอย่างไม่มีเหตุผล
สุดท้ายเฟิ่งจิ่วยอมประนีประนอม ถึงอย่างไรฮุยหลางก็ส่งเด็กน้อยคนนี้มาจากสถานที่ห่างไกลเพียงนั้นเป็นพิเศษ เห็นได้เลยว่าเป็นคนสำคัญ หนำซ้ำเซวียนหยวนโม่เจ๋อทางนั้นดูแลเขาไม่ได้จึงส่งมาให้เธอดูแล หากจะส่งเขาไปราชวงศ์เฟิ่งหวง ว่ากันตามตรงยังไม่ค่อยวางใจสักเท่าไร ถึงอย่างไรฐานะเขาก็พิเศษเกินไป
ดังนั้นวันนี้หนึ่งผู้ใหญ่หนึ่งเด็กสองคนจึงคุยเล่นกันอยู่หน้าอาศรมแบบไม่มีเรื่องคุยก็หามาพูด ส่วนใหญ่เฟิ่งจิ่วจะถาม เด็กน้อยกลับไม่ตอบแค่ฟังไป
จนกระทั่งค่ำคืนมาเยือน เฟิ่งจิ่ววางอ่างน้ำไว้ให้เด็กน้อยอาบ จากนั้นกวักมือเรียก “เข้ามา อาบน้ำได้แล้ว”
………………………………………………….
ตอนที่ 828 ทั้งเนื้อทั้งตัวไม่มีอะไรน่ามอง
เด็กน้อยได้ยินเช่นนี้ ใบหน้าเล็กงามลออพลันแดงก่ำ ดวงตาที่งดงามทั้งสองถลึงมองเธอ “ข้าอาบน้ำเองเป็น เจ้าออกมา”
“เจ้าทำเองเป็นอะไร? ตัวเล็กๆ อย่างเจ้าปีนลงอ่างนี้ไม่ได้ด้วยซ้ำ! เข้ามาเร็ว อาบเสร็จข้าก็ต้องอาบด้วย!” เธอตรวจอุณหภูมิน้ำ กำลังดีแล้ว
“ไม่ต้อง!” เขาปฏิเสธทันที “ข้าจะอาบเอง เจ้าออกไป”
“เจ้าหนูนี่ ข้าจะช่วยเจ้าอาบน้ำถือว่าให้เกียรติเจ้าแล้ว ยังรังเกียจอีก? จะไม่ให้ข้าช่วยเจ้าอาบหรือ ฮี่ๆ ข้ากลับอยากช่วยเจ้าอาบ” เธอหัวเราะขึ้นมาเบาๆ เสียงหัวเราะราวกับหมาป่าตัวโต เด็กน้อยฟังแล้วขนลุกซู่ ก้าวเท้าถอยไปข้างหลัง หมุนตัวสับขาจะวิ่งหนีไป
“วิ่งอะไรกั
