ก็นั่งตัวตรงมองเธอราวกับเด็กที่โตเกินวัย เธอถึงกับไม่รู้จะพูดอะไรดี
ทันใดนั้นก็รู้สึกว่ามีเด็กน้อยเช่นนี้เพิ่มมาข้างกาย เธอจะยุ่งวุ่นมากขึ้น
ครั้นเห็นสายตาเขาหยุดมองอาศรมของเธอ จึงกล่าวว่า “ข้าพาเจ้าเข้าไปดูที่พักข้าหน่อยดีไหม?”
“อืม”
เขาขานรับ ไถลตัวจากม้านั่งแล้วตามเธอเข้าอาศรมไปด้วยกัน จากนั้นมองๆ ภายในอาศรม สุดท้ายก็มายังห้องที่เฟิ่งจิ่วพัก ถึงเห็นว่าพื้นที่ภายในกว้างมาก
“ที่นี่มีข้าแค่คนเดียว เอาเช่นนี้แล้วกัน! เดี๋ยวข้าจะเก็บกวาด แล้วยกห้องหินห้องหนึ่งให้เจ้า”
“ไม่ต้อง ข้าพักห้องเดียวกับเจ้าได้”
น้ำเสียงไร้เดียงสาเอ่ย พร้อมเกร็งๆ ใบหน้าเล็กงดงาม เพียงแต่ใบหูเขากลับแดงก่ำอย่างน่าสงสัย ดวงตาก็ไม่กล้ามองไปทางเฟิ่งจิ่ว แต่จ้องมองห้องปรุงยาแทน
“พักห้องเดียวกับข้า?” เฟิ่งจิ่วตกใจ ชำเลืองมองเด็กน้อยคนนั้นด้วยสีหน้าแปลกๆ
………………………………………………….
