ก่อนจะเดินตามไปข้างๆ และถามด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม “คุณชายจิ่ว อันที่จริงครั้งนี้ข้ามา…”
คำพูดยังกล่าวไม่ทันจบก็ถูกขัดจังหวะ
“ลูกนอกสมรสนายท่านเจ้าหรือ” เธอชายตามองทางเด็กชาย ยิ่งมองยิ่งรู้สึกว่าถอดแบบมาจากเซวียนหยวนโม่เจ๋อ
“อะ อะไรนะ?” ฮุยหลางเบิกตาอย่างตกตะลึง “ละ ลูกนอกสมรสของนายท่าน? จะเป็นไปได้อย่างไร!” ทำไมนางถึงคิดเช่นนี้ได้?
ทางนั้น เด็กชายที่มองไปทางอื่น หูกลับฟังสองคนนั้นคุยกันและได้ยินคำพูดนี้ ผิวหน้าก็แข็งเกร็งขึ้นมา มุมปากกระตุกเล็กน้อยอย่างที่ไม่อาจสังเกตพบ
เฟิ่งจิ่วกอดอก แค่นเสียงเย็นด้วยสีหน้าเย็นชา “หรือว่าไม่ใช่? อย่าบอกข้าเชียวว่าเป็นน้องชายของนายท่านเจ้า นายท่านเจ้าใกล้จะสามสิบแล้ว หากมีลูกนอกสมรสก็ไม่ใช่เรื่องที่เป็นไปไม่ได้ เจ้าว่าใช่หรือไม่?”
ฮุยหลางได้ยินคำพูดแปลกๆ จากนาง ก็ยิ้มกระอักกระอ่วนกล่าวว่า “เรื่องนั้น คุณชายจิ่ว นี่ไม่ใช่ลูกนอกสมรสของนายท่านข้าจริงๆ นายท่านน่ะเป็น…”
เสียงเขาชะงัก กลืนคำว่าชายบริสุทธิ์ผุดผ่องกลับลงไป พอถึงปากจึงเปลี่ยนกลายเป็น “ผู้ชายขาวสะอาด เขาเติบใหญ่ถึงเพียงนี้แล้วยังชอบท่านแค่คนเดียว ใจที่เขามีต่อท่าน ฟ้าดินรับรู้ ตะวันจันทราเป็นพยาน”
………………………………………………….
