้กระมัง? น้องชายก็ไม่น่าคล้ายกันถึงเพียงนี้?
หน้าตาคล้ายกันเช่นนี้ แม้แต่ท่าทางที่คิ้วขมวดยังเหมือนกัน เป็นพ่อลูกกันชัดๆ!
ลูกนอกสมรส!
หรือว่าเด็กคนนี้เป็นลูกนอกสมรสของเซวียนหยวนโม่เจ๋อ? แค่ความคิดนี้ผุดขึ้นมาก็รู้สึกไม่ดีในทันที
และเมื่อเฟิ่งจิ่วปรากฏตัว ชัดเจนว่าเด็กชายตัวน้อยสังเกตเห็นเธอเช่นกัน ดวงตาที่ฉายประกายประหลาดจับจ้องเธอแล้วละสายตาไป ดูคล้ายว่าเขินอายอยู่บ้าง
“อ๊ะ! คุณชายจิ่ว!”
ฮุยหลางที่ยืนอยู่ด้านหลังเด็กชายเห็นเฟิ่งจิ่ว ทันใดนั้นก็ตะโกนด้วยความระรื่น บอกคนเฝ้าประตูว่า “หลบไปเร็วๆ ข้ามาหาเขา มาหาเขานี่แหละ”
คนเฝ้าประตูเห็นเช่นนี้ก็ถอยไปข้างๆ แต่ดวงตายังคงพินิจมองพวกเขาเป็นครั้งคราว
เฟิ่งจิ่วเห็นฮุยหลางตั้งแต่เมื่อครู่แล้ว เพียงแต่พอเห็นใบหน้าของเด็กชายที่คล้ายคลึงกับเซวียนหยวนโม่เจ๋อ ก็พลันไม่ค่อยยินดีนัก อย่าบอกเธอเชียวว่าเป็นพี่น้องอะไรกัน พี่น้องจะเหมือนกันอีกสักเท่าใดก็คงไม่เหมือนเช่นนี้
“คุณชายจิ่ว ไม่ได้เจอกันตั้งปีกว่า ข้าคิดถึงท่านแทบตายเลยจริงๆ”
ฮุยหลางมาด้านหน้าเฟิ่งจิ่วด้วยความดีใจ ทว่าเอ่ยเช่นนี้ออกไป ก็รู้สึกว่าด้านหลังมีลำแสงหนาวเหน็บสองสายหยุดลงบนร่างเขาอย่างเยียบเย็น แข็งทื่อไปทันที ยิ้มเจื่อนๆ กล่าวว่า “อันที่จริง นายท่านของข้าก็คิดถึงท่าน”
“เจ้าตามข้าเข้ามา” เฟิ่งจิ่วกระดิกนิ้วมือ ให้สัญญาณเขามาข้างๆ
“ขอรับ” ฮุยหลางขานรับ หันกลับไปมองเด็กน้อยแวบหนึ่ง
