ดคอเขาไว้พลางเอ่ยอย่างยิ้มแย้ม
“เจ้า…”
สีหน้าเขาเปลี่ยนเป็นแดงเขียวสลับกัน ไม่นึกว่าตนเองจะต้านการโจมตีของฝ่ายตรงข้ามไม่ได้ ครั้นเห็นเด็กหนุ่มที่ถอยห่างจากข้างกายกำลังจ้องมองเขาเหมือนยิ้มแต่ก็ไม่ใช่ยิ้ม เขาที่ยอมรับความพ่ายแพ้ก็กัดฟันกรอด
“ท่านอาจารย์!”
“นี่ เด็กดี” เฟิ่งจิ่วหยีตายิ้ม มองคนที่วิ่งออกไปด้วยสีหน้าอับอายและท่าทางไม่มีหน้าไปพบใคร ก่อนจะหัวเราะร่าพลางมายังประตูข้างของสำนักศึกษา
“เกิดอะไรขึ้น?” เห็นคนเฝ้าประตูกำลังล้อมอยู่ด้านหน้า เธอจึงถามไถ่แล้วจูงเหล่าไป๋เข้าไปดูใกล้ๆ
มองครั้งนี้ ดวงตาก็เบิกกว้างด้วยความตะลึงโดยพลัน…
………………………………………………….
ตอนที่ 822 คนที่ตัวหดเล็กลง
ร่างด้านนอกประตูข้างเป็นเด็กชายดูอายุสามสี่ขวบ สวมชุดคลุมตัวเล็กสีดำขนาดพอดีตัว และสวมรองเท้าสีเดียวกัน ตรงเอวยังประดับพู่หยกไว้ ยามนี้เด็กชายตัวน้อยเอามือไพล่หลังและวางท่าเช่นผู้ใหญ่ เหมือนโดนขวางไว้จึงค่อนข้างหงุดหงิด กำลังยืนขมวดคิ้วน้อยๆ อยู่ตรงนั้น
แต่สิ่งที่ทำให้เฟิ่งจิ่วมองตาไม่กะพริบตาคือหน้าตาของเด็กชายตัวน้อยที่งดงามเสียเหลือเกิน คล้ายกับเป็นเซวียนหยวนโม่เจ๋อฉบับตัวหดเล็กลง โดยเฉพาะกลิ่นอายบนร่างยังมีความคล้ายคลึงกันบางส่วน เพียงแต่ถึงอย่างไรก็เป็นเด็กน้อยอายุสามสี่ขวบ ด้วยเหตุนี้จึงขาดอำนาจบารมีไปบ้างอย่างชัดเจน
เมื่อเห็นเด็กน้อยคนนี้ ภายในหัวเธอเกิดความคิดมากมาย นี่เป็นน้องชายเขาหรือ เป็นไปไม่ได
