่อนึกถึงว่าต้องสูญเสียยาทิพย์ล้ำค่าไปมากมายเพียงนั้นเพราะเขา เจ้าสำนักก็เจ็บปวดใจ แน่นอนว่าไม่ได้รู้สึกดีนักกับอาจารย์โอสถหวงคนนั้น ถึงไม่คิดไปยุ่งว่าอีกฝ่ายจะใช้ชีวิตด้วยร่างกายเฉกเช่นสตรีหรือไม่
โม่เฉินวางหมากลง เอ่ยปากโดยไม่เงยหน้าว่า “เรื่องที่ตนเองทำ ต้องยอมรับผลตามมา เสียใจไปก็ไม่มีประโยชน์”
………………………………………………….
