นเสื้อยื่นไปให้ “นะ นี่คือรายการยาทิพย์ที่นางเอาไปขอรับ”
เจ้าสำนักมองเขาแวบหนึ่งแล้วรับมาอ่าน อ่านคราวนี้ก็อดถลึงตาไม่ได้ “เจ้าโจรนี่! ยามีอายุตั้งมากมายเพียงนี้ ยังจะเก็บไปหมดสองชุด? ทำไมนางไม่ปล้นไปเสียเลยเล่า!”
เขาทำหน้าเจ็บเข้าเนื้อ จับกระดาษที่บันทึกชื่อยาทิพย์เต็มไปหมดไว้แน่น ในใจตะโกนด่าว่าเจ้าเด็กจอมล้างผลาญนี่ หากมาอีกสองสามครั้ง ยาทิพย์ล้ำค่าพวกนั้นภายในสำนักศึกษาต้องโดนนางเก็บไปหมดแน่!
โม่เฉินเห็นแล้ว ก็ยื่นสองนิ้วไปหยิบกระดาษนั้นมากวาดมองคร่าวๆ น้ำเสียงไม่เร่งไม่ช้าที่มีความอ่อนโยนเปล่งออกจากปาก “นางก็เลือกของเก่งนัก มียาทิพย์มากมายเพียงนี้ ยาอายุวัฒนะเม็ดนั้นเดาว่านางคงเก็บกลับไปทั้งต้นทุนและดอกเบี้ย”
“ข้ารู้อยู่แล้วเชียว ว่าเจอนางต้องไม่มีเรื่องดี” เจ้าสำนักส่ายหน้า ก่อนดื่มชาสงบจิตใจ
“ท่านเจ้าสำนัก อาจารย์โอสถหวงคนนั้นจะปล่อยเขาไปเช่นนั้นหรือ?”
รองเจ้าสำนักเอ่ยถาม สายตากลับมองไปยังโม่เฉินที่อยู่ข้างๆ เขาก็เป็นนักเล่นแร่แปรธาตุเช่นกัน หนำซ้ำยังเป็นนักเล่นแร่แปรธาตุที่ระดับไม่ได้ต่ำ อาจจะแก้ฤทธิ์ยาอายุวัฒนะเม็ดนั้นได้ ทว่าหากคิดจะขอให้เขาลงแรง เกรงว่าคงไม่ง่ายนัก
“ผลที่ตามมาจากการหาเรื่องใส่ตัวเอง ก็ให้เขาแบกรับด้วยตัวเอง อย่าไปยุ่งกับเขาชั่วคราว ตัวเขาเป็นนักเล่นแร่แปรธาตุ ซ้ำยังเป็นอาจารย์ผู้สอน หากแก้ฤทธิ์ยาอายุวัฒนะนั้นไม่ได้ ก็ได้แต่ปล่อยเขาเป็นเช่นนั้นตลอดไป” เมื
