แต่แรก ด้วยเหตุนี้จึงตรงมายังอาศรมของเฟิ่งจิ่วทันที
เฟิ่งจิ่วข้างในอาศรมถือยาอายุวัฒนะไว้สามเม็ด สองเม็ดเป็นยาเซียนที่สำเร็จ อีกเม็ดกลายเป็นยาประหลาดไม่รู้ชื่อ ถูกเธอเก็บเข้าห้วงมิติไปตามสะดวก
“ศึกษามานานขนาดนี้ ในที่สุดข้าก็ศึกษาออกมาได้แล้ว” เมื่อเห็นลวดลายยาเซียนบนยาอายุวัฒนะสองเม็ดนี้ รวมถึงกลิ่นอายยาเซียนที่ไหลเอ่อบนนั้น เธอก็ยิ่งพอใจ
“เม็ดหนึ่งสั่งคนส่งไปให้พี่สาว อีกเม็ดก็เก็บไว้ก่อนแล้วกัน! กลั่นยาบำรุงโฉมนี้ออกมาได้ ขอแค่ปรับปรุงเสียหน่อย ก็กลั่นยาอายุวัฒนะที่ทำให้ท่านปู่กลายเป็นหนุ่มได้แล้ว” เธอกล่าวกับตัวเอง ยิ่งพูดยิ่งตื่นเต้น ขณะคิดจะอาศัยความฮึกเหิมนี้กลั่นยาคงรูปลักษณ์ที่ผู้ชายกินได้เช่นกันออกมา ก็ได้ยินว่าด้านนอกมีคนกำลังตะโกนเรียกเธอ จึงเก็บยาอายุวัฒนะแล้วเดินออกมา
“นั่นใคร?”
เธอที่ผมเผ้ายุ่งเหยิงชุดสีเขียวครามบนร่างยับยู่ยี่ ใบหน้ากระด่างกระดำ ไม่รู้ว่าเปื้อนขี้เถ้าหรือผงยาอะไร กลิ่นยาบนตัวกระจายไปในอากาศเมื่อเดินออกมา
“เจ้าคือเฟิ่งจิ่ว?” ชายวัยกลางคนขมวดคิ้วจ้องเฟิ่งจิ่วพลางพินิจมองหัวจรดเท้า
“ใช่ขอรับ แล้วท่านเป็นใคร?” เธอพยักหน้า พร้อมถือโอกาสสางเส้นผม คิดจะใช้นิ้วมือหวีสักหน่อยไม่ให้เสียมารยาทเกินไป แต่เธอไม่เห็นว่าสภาพตอนนี้ย่ำแย่เสียจนแย่ไปมากกว่านี้ไม่ได้อีกแล้ว
“ข้าคืออาจารย์โอสถหวงแห่งยอดเขาสำนักยาเซียน เจ้ากลั่นยาอายุวัฒนะระดับห้าได้ใช่หรือไม่? รีบเอามาใ
