ดข้าไม่ชัดเจนหรืออย่างไร? ข้าเป็นถึงอาจารย์โอสถแห่งสำนักยาเซียน จะเก็บยาอายุวัฒนะเจ้าไปไม่ได้เชียวหรือ อวดดีเกินไปจริงๆ ใครสอนเจ้ากลั่นยาเซียน? สองคนนั้นในสำนักยาเซียนที่หยุดอยู่ระดับนักเล่นแร่แปรธาตุมาสิบกว่าปีหรือ? อาจารย์เป็นอย่างไรศิษย์ก็เป็นอย่างนั้นจริงๆ พูดไม่รู้เรื่องเหมือนกัน!”
เขาด่าไปเรื่อยโดยไม่สนใจอะไรทั้งนั้น จากนั้นสะบัดแขนเสื้อ เดินผ่านเฟิ่งจิ่วเตรียมจะจากไปทันที
พวกเจ้าสำนักที่เร่งรุดมาได้ยินคำพูดนี้พอดี สีหน้าแต่ละคนต่างหนักใจอย่างประหลาด โดยเฉพาะกวนสีหลิ่น เขาที่เป็นถึงพี่ชายเห็นว่ามีคนรังแกน้องสาวตน แย่งของของนางไปแล้วยังกล้าคุยโวโอ้อวดเช่นนี้ มือก็กำหมัดขึ้นมาอย่างอดไม่ได้ อยากแต่จะพุ่งเข้าไปสั่งสอนฝ่ายนั้นให้หนักสักยก
แต่เขาผ่านวัยหุนหันพลันแล่นมาแล้ว และเข้าใจว่าทุกเรื่องต้องคิดก่อนทำ ที่นี่ไม่เพียงมีเขา ยังมีนักเล่นแร่แปรธาตุจากสำนักยาเซียนอีกสองคน รวมถึงเจ้าสำนัก รองเจ้าสำนัก และเหล่านักเรียนที่โดนสายฟ้าสามครั้งดึงดูดมา ในสถานการณ์เช่นนี้จึงลงมือสั่งสอนคนไม่ได้จริงๆ
ทว่าหากเจ้าสำนักกับรองเจ้าสำนักไม่จัดการเรื่องนี้ให้เรียบร้อย ภายหลังเขาก็ไม่ถือสาที่จะจัดการอาจารย์โอสถหวงคนนี้เสียหน่อย!
ยามนี้ สีหน้าของสองคนจากสำนักยาเซียนซีดไปเล็กน้อย บนใบหน้าเผยความอึดอัดใจ ขายหน้า และโกรธเคืองเล็กน้อย คนที่พวกเขาเคารพปฏิบัติตนเช่นนี้ พวกเขารู้สึกเสียใจมาก…มากจริงๆ
เจ้าสำ
