ยาอายุวัฒนะที่ข้ากลั่นเองคนอื่นมีสิทธิ์เก็บไปด้วย หนำซ้ำยังถามหาตำรับยากับขั้นตอนการกลั่นยาเซียนอีก? ท่านนักเล่นแร่แปรธาตุหวง อันที่จริงท่านไม่ควรแซ่หวง ควรเป็นแซ่หนิว (วัว) มากกว่า”
“เจ้าหมายความว่าอย่างไร! ข้าเก็บยาอายุวัฒนะของเจ้ากลับไปศึกษานั่นถือว่าเห็นค่าเจ้า อย่าคิดว่ากลั่นยาอายุวัฒนะระดับห้าได้แล้วจะวิเศษวิโสนัก เจ้าเป็นเพียงนักเรียนเข้าใหม่สำนักยาเซียนเท่านั้น” สีหน้าเขาถมึงทึงขึ้นมา บนใบหน้าเต็มไปด้วยความไม่พอใจ แต่ยังเก็บยาอายุวัฒนะเม็ดนั้นไว้ในมือแน่น ดูท่าทางไม่คิดจะคืนให้แน่ๆ
“ย่อมต้องบอกว่าท่านหน้าด้านอยู่แล้ว มีเพียงหนังวัวถึงจะเทียบได้” เฟิ่งจิ่วฉีกยิ้ม “หนำซ้ำ ข้ากับท่านก็ไม่ใช่ว่าสนิทกันนักกระมัง? เอามา คืนยาอายุวัฒนะให้ข้าด้วย” เธอยื่นมือไปพลางพูด สื่อให้เขาคืนยาอายุวัฒนะมา
ในใจกลับกำลังคิดว่าคนอื่นถือยาอายุวัฒนะไว้ แม้กำลังประเมินระดับยาก็ยังต้องใช้ของคีบ เธอเป็นคนหลอมกลั่นยาเซียน ยาอายุวัฒนะผ่านมือเธอนั้นเป็นเรื่องหนึ่ง แต่คนผู้นี้กลับดีนัก ใช้มือจับขึ้นมาตรงๆ ก็ไม่รู้ว่ามือนั้นล้างสะอาดหรือไม่ ยาอายุวัฒนะถูกถือไว้ในมือเช่นนั้น ภายหน้าใครจะกล้ากิน?
นึกถึงตรงนี้แล้ว สีหน้าเธอคร่ำเครียดเล็กน้อย กลั่นยาออกมาได้อย่างยากเย็น นึกไม่ถึงว่าจะถูกทำให้สกปรก ซ้ำยังคิดแย่งไปอย่างโจ่งแจ้ง? เหอะๆ น่าสนใจจริงๆ
“คืนอะไรอีก? ไม่ได้ยินข้าบอกหรือว่าจะเก็บกลับไปศึกษา? เจ้าฟังคำพู
