ัดธงในมือ ก็เห็นวิญญาณข้างนอกบินกลับมาทีละดวงๆ และแทรกเข้าไปในธงเล็กๆ
เฟิ่งจิ่วมองเสียจนหัวใจสั่นสะท้านเล็กน้อย เพียงเห็นวิญญาณสีขาวแต่ละดวงนั้นลอยเข้ามาจากด้านนอก แล้วแทรกเข้าไปในธงเล็กๆ นั่น ธงนั้นไม่เห็นขยายใหญ่ กลับมีไอเย็นน่ากลัวพุ่งพล่าน เมื่อธงโบกสะบัดต้นไผ่ในป่ายังสั่นไหวเสียงดังท่ามกลางสายลม
“เก่งกาจเกินไปแล้ว! ผีมากมายเพียงนั้นยังเก็บเข้าไปหมด” แววตาเธอเป็นประกายเล็กน้อย กล่าวว่า “พี่สาว ธงนี้ช่างล้ำค่าจริงๆ”
ได้ยินเช่นนี้ หวันเหยียนเชียนหวายิ้ม เอ่ยว่า “เจ้าไม่บอกว่าล้ำค่าข้าก็ยังนึกไม่ถึง ข้ารับเจ้าเป็นน้องสาวแล้ว จะไม่ให้ของขวัญพบหน้าเจ้าเสียหน่อยได้อย่างไร?” สะบัดมือเก็บธงไป จากนั้นค่อยพลิกหาบนตัว สุดท้ายก็หยิบเครื่องประดับชิ้นหนึ่งออกมาจากตรงไหนไม่รู้
“เข้ามาหน่อยสิ” นางกวักมือเรียก
เฟิ่งจิ่วลุกขึ้นเดินเข้าไปก้าวหนึ่ง มายังเบื้องหน้านาง เห็นนางผูกเครื่องประดับชิ้นนั้นไว้ตรงเอวเธอ ดูเป็นเครื่องประดับที่ประณีตมาก ตกแต่งด้วยลูกปัดหยกสองสามเม็ด ด้านล่างเป็นกระดิ่งเล็กสีม่วง และยังมีน้ำเต้าเล็กๆ น้ำเต้านั้นดูเหมือนเป็นไม้กลับแกะสลักอย่างวิจิตรยิ่ง ด้านบนชิ้นเล็กๆ คล้ายว่ายังมีสัญลักษณ์ที่มองไม่เข้าใจ
“พี่สาว บนน้ำเต้านี้คือลายอะไร?” เธอถามอย่างสงสัย
“เจ้าอย่าดูถูกของแปลกเช่นนี้เชียว นี่ล้วนเป็นของล้ำค่า จากนี้เจ้าเดินไปไหน หากเจอสิ่งชั่วร้ายแม้มองไม่เห็น กระดิ่งเล็กนี่ตรง
