ินเข้าไปลากเก้าอี้ออกมานั่ง “เดิมนึกว่าเจ้าของภูเขาร้อยปีนี้จะเป็นตาเฒ่าตัวร้าย นึกไม่ถึงว่าเป็นหญิงสาวที่งดงามน่าดึงดูดเช่นพี่สาว เห็นพี่สาวงามราวดอกไม้ ทำให้ความโกรธในใจข้าหายไปไม่น้อย”
“เหอะๆๆ… ปากเจ้านี้อย่างกับน้ำผึ้ง หน้าก็พี่สาวหลังยังพี่สาว เรียกเสียจนพี่สาวอย่างข้าจิตใจเบิกบานนัก” นางปิดริมฝีปากแดงหัวเราะเบาๆ นิ้วมือเรียวชี้ไป ดวงตางามขยิบลง เหมือนทั้งยิ้มทั้งโกรธ น่าเย้ายวนยิ่งนัก
“ข้าเรียกใครว่าพี่สาวน้อยนัก พี่สาวเป็นคนแรกเลย ใครให้พี่สาวถูกตาข้ากันเล่า!”
“เฮ้อ ข้ายิ่งมองเจ้ายิ่งรู้สึกน่ามอง ไม่ได้เจอคนน่าสนใจอย่างเจ้ามาตั้งนานแล้ว” นางมองเฟิ่งจิ่วด้วยดวงตางามมีรอยยิ้ม “ไม่เพียงท่าทางหน้าตาโดดเด่น หนำซ้ำยังกล้าหาญเกินใคร สิ่งสำคัญที่สุดคือน่าสนใจสำหรับข้า”
เซี่ยงหวากับตู้ฝานรวมถึงวิญญาณผู้ฝึกตนดวงนั้นเห็นทั้งสองสนิทสนมกัน พูดคุยบ้างพูดบ้างหัวเราะ ก็มองหน้ากันทันที ทั้งตะลึงและไม่เข้าใจอยู่บ้าง
ทำไมเรื่องไม่ค่อยเหมือนอย่างที่คิดไว้เลย? สองคนนี้คงเจอหน้ากันครั้งแรกกระมัง? แล้วทำไมสถานการณ์นี้กลับเหมือนพี่น้องที่ไม่เจอหน้ากันนาน?
พวกเขายืนข้างๆ มองทั้งสองคุยกันตรงนั้นราวกับข้างๆ ไม่มีใครอื่น ส่งเสียงหัวเราะเบาๆ บ่อยครั้ง ภาพที่อยู่ด้วยกันดูอย่างไรล้วนรักใครกลมเกลียวกันนัก เพียงแต่นั้นเป็นแค่พวกเขาสองคนเท่านั้น
สำหรับสามคนที่ยืนข้างๆ กลับคิดว่าภาพเช่นนั้นน่าแปลกใจยิ่ง เพราะ
