ยเสียงเย็นเล็กน้อย บอกทั้งสองว่า “พวกเจ้าสองคนอยู่ที่นี่เถอะ!”
“นายท่าน ข้าจะไปกับท่าน” ตู้ฝานกล่าว
“ข้าก็ไปด้วย”
เซี่ยงหวายังเอ่ยปาก มองนางพลางเอ่ยว่า “ไม่มีเหตุผลต้องให้คุณชายไป ส่วนพวกเราอยู่ที่นี่ หนำซ้ำข้าอยากจะไปดูเสียหน่อยว่าพวกเขารอดหรือตาย”
เธอเห็นเช่นนี้ ก็เหลือบมองทั้งสอง กล่าวว่า “เช่นนั้นก็ไปเถอะ!” กล่าวจบถึงพาสองคนมุ่งไปยังภูเขาร้อยปี
เมื่อพวกเขามาถึงภูเขาร้อยปี ท้องฟ้ามืดลงอย่างสิ้นเชิง ขณะกำลังจะขึ้นเขา ตู้ฝานจุดไฟส่องทาง ในอากาศยังคงมีกลิ่นอายน่าสะพรึงเช่นนั้น ลมเย็นพัดมาบ่อยครั้ง ทำให้คนตัวสั่นอย่างอดไม่ได้
ส่วนเฟิ่งจิ่วที่เดินด้านหน้ากลับมีท่าทางปกติ แค่วิญญาณเท่านั้นไม่ใช่ว่าไม่เคยเจอ แต่ที่นี่ให้ความรู้สึกแปลกและอันตรายเกินไปจึงไม่อยากมายุ่งเกี่ยว นึกไม่ถึงเธอไม่อยากมา แต่คนที่นี่ดันอยากให้มา
ในเมื่อเป็นเช่นนี้ เธอจะมาดูเสียหน่อยว่าที่นี่เป็นสถานที่บ้าอะไรกันแน่!
“ซู่…”
เสียงปลิวสะบัดลอยมาท่ามกลางค่ำคืนพร้อมกับสายลมหนาว ราวกับมีผีส่งเสียงโหยหวนข้างหูทั้งสาม กึกก้องไปเบาๆ เสียงนั้นไม่ทันสิ้นสุด ยังได้ยินต้นไม้ใบหญ้ารอบๆ ส่งเสียงซู่ซ่า เหมือนมีคนกำลังเดินไปมากลับไม่เห็นร่างคน
“ตึกๆๆ…”
เหล่าเสียงฝีเท้าที่ไม่ใช่ของพวกเขาดังขึ้นด้านหลัง ทั้งวุ่นวายและชัดเจน เซี่ยงหวาที่เดินตามหลังถลึงดวงตาพยัคฆ์ ก่อนจะดึงกระบี่คมกวาดไปทางด้านหลัง
“พวกแกล้งหลอกผี!”
“อ๊าก…”
เมื่อพลังก
