วิญญาณสีฟ้าอ่อนลอยละล่องรางๆ
ไม่รู้พวกเขาตาฝาดหรือเปล่า เซี่ยงหวากับตู้ฝานเพียงเห็นว่าภายในค่ำคืนมืดมิด ไม่ว่าท้องฟ้าหรือผืนดิน บนต้นไม้หรือภายในพุ่มหญ้า ล้วนมี… ผีแต่ละตนเป็นเงาตะคุ่มๆ!
จำนวนที่มากมายนั้นทำให้พวกเขาสูดลมหายใจเสียดื้อๆ
เฟิ่งจิ่วตรงหน้ากวาดมองรอบๆ อย่างเย็นชา วิญญาณเหล่านั้นล้วนอยู่ในสายตา เสียงร้องวุ่นวายเบาๆ พวกนั้นกึกก้องไปกลางอากาศ ตามสายลมกลางคืนที่ล่องลอยไป
เวลานี้เอง หมอกผืนตรงหน้านั้นราวกับถูกเปิดออก และเก็บไปยังสองฝั่งเสียเอง เผยให้เห็นถนนเส้นเล็กที่คดเคี้ยว คนชุดดำที่สวมผ้าเสื้อสีดำปรากฏตัวบนเส้นทางนั้น เงยหน้าเล็กน้อยมองมายังเฟิ่งจิ่ว
“เชิญเข้าไปได้ขอรับ” คนคนนั้นหันข้างเล็กน้อย พร้อมทำท่ามือเชื้อเชิญ
วันนั้นไม่ได้พินิจมองโดยละเอียด ยามนี้เห็นอีกครั้ง เฟิ่งจิ่วถึงจะพบว่าคนชุดดำดังกล่าวคนนี้จริงๆ เป็นวิญญาณผู้ฝึกตน
ในเมื่อเป็นวิญญาณผู้ฝึกตน ก็อธิบายได้ว่าทำไมวันนั้นเขาถึงปรากฏตัวบริเวณไม่ไกลจากพวกเขาอย่างไร้กลิ่นไร้เสียงได้โดยไม่ทันสังเกต
………………………………………………….
