ังชั้นบน “ข้าจะกลับไปพักผ่อนก่อน” ไม่รอไป๋เสี่ยวเอ่ยปากก็ก้าวขึ้นตึกไปก่อน
ไป๋เสี่ยวเห็นแต่ละคนแปลกๆ ไปก็ไม่ได้สนใจ เก็บเอกสาเรียบร้อย คิดจะนำไปคืนเสียก่อน ถึงอย่างไรพวกเขาก็กำชับไว้ นี่มีแค่ชุดเดียวอ่านเสร็จต้องส่งกลับไป
เมื่อท้องฟ้ากลางคืนยิ่งค่อยๆ มืดค่ำ ภายในโรงเตี๊ยมเงียบสงัด ทว่าเวลาเที่ยงคืนเซี่ยงหวากลับเปิดประตูห้องกำลังจะเดินออกมา ก็เห็นร่างหนึ่งกำลังนั่งพิงมองเขาบนราวหน้าประตู
“เจ้าคิดจะสร้างปัญหาให้นายท่านหรือไร?” ตู้ฝานจ้องมองเขา พร้อมเอ่ยถามเสียงเย็นเยียบ
เซี่ยงหวาครุ่นคิด ผ่านไปเนิ่นนานถึงเอ่ยว่า “เพราะไม่คิดจะสร้างปัญหาให้คุณชาย ดังนั้นข้าจึงคิดจะไปคนเดียวตอนกลางคืน”
“ไม่ต้องไปหรอก เจ้าไปครั้งนี้ก็ไม่เห็นใครรอดสักคน ต่อให้เจ้าไปแค่เพิ่มคนตายอีกหนึ่งเท่านั้น สถานที่แปลกๆ นั่น แม้แต่นายท่านยังไม่อยากไปยุ่งเกี่ยว เจ้าจะลงไปในน้ำโคลนนี้ทำไมอีก”
“แต่ข้าพาพวกเขามา…”
“เดิมทีพวกเขาตามคนพวกนั้นมา ถึงไม่มีเจ้าพามาก็คงเข้าภูเขาไป ส่วนเจ้า แม้นายท่านเตือนแล้ว พวกเขายังดื้อดึงคิดจะเข้าไปรนหาที่ตาย โทษคนอื่นไม่ได้หรอก”
เซี่ยงหวาได้ยินคำพูดนี้ก็ครุ่นคิด ยืนนิ่งไม่ขยับ
“ในเมื่อเจ้าติดตามนายท่านแล้ว ทุกอย่างต้องมีคำสั่งนายท่านก่อน คนพวกนั้นจะเป็นหรือตาย นายท่านไม่บอก เจ้าก็ยุ่งน้อยๆ หน่อย” กล่าวคำพูดนี้จบ เขาถึงจะลุกขึ้นกลับห้อง
เซี่ยงหวาหลังยืนตรงประตูเสียเนิ่นนาน ก็มองไปยังทิศทางภู
