่รู้ดึงขาเขาไว้ แล้วลากไป
“ไม่เป็นไร… ข้ารู้ทาง ข้าจะพาเจ้าเข้าไป…”
“อ๊าก… ไม่ต้อง… ไม่ต้อง… อ๊าก…”
เสียงร้องอย่างเสียงหลงตัดผ่านท้องฟ้ายามวิกาล กึกก้องไปท่ามกลางราตรี คล้ายว่าเสียงนี้กลับถูกสายลมกลางคืนพัดกระจาย มีเพียงเสียงเล็กน้อยลอยล่องไปแว่วๆ…
ท้องฟ้ากลางคืนยิ่งค่ำมืด บนภูเขาร้อยปียังคงเงียบงัน มีเพียงส่วนลึกนั้นคล้ายจะมีคน และยังมีแสงไฟลอยโลดแล่นอยู่รางๆ…
ตู้ฝานที่ตามเฟิ่งจิ่วมุ่งไปยังในเมือง ตลอดทางยังครุ่นคิดไม่ปริปาก เพียงมองไปยังเฟิ่งจิ่วเป็นครั้งคราว ในใจแปลกใจว่าทำไมนางถึงรู้?
วิญญาณโลกนี้ไม่ได้ถูกยอมรับโดยทั่วกัน เช่นเดียวกับวิญญาณผู้ฝึกตน ทำได้เพียงใช้ชีวิตในมุมมืด แม้ฝึกบำเพ็ญจนเดินไปมาภายใต้แสงอาทิตย์ได้ แต่สุดท้ายพวกเขาก็เป็นเพียงวิญญาณผู้ฝึกตน หากเอ่ยถึงเพียงทำให้คนยอมถอยทัพ
ตามปกติแล้วคนที่ตายไปส่วนมากแค่จะกลายเป็นวิญญาณ หากไม่เข้าสู่เส้นทางเวียนว่ายตายเกิด เช่นนั้นหลังจากล่องลอยในโลกสักระยะก็จะหายลับไป ส่วนคนพวกนั้นที่ตอนตายยังมีจิตแค้นเคืองรุนแรงไม่ยอมแพ้ ตายไปจิตวิญญาณจะยิ่งลึกล้ำ และกลายเป็นผีร้าย
อย่างวิญญาณผู้ฝึกตนเช่นนั้นยิ่งมีน้อย เพราะนั่นต้องการโอกาส เฉกเช่นคนปกติที่ก้าวเข้าสู่เส้นทางฝึกวิชาเซียน ไม่ใช่ว่าใครๆ จะทำได้
ส่วนวิญญาณก็ไม่ใช่ว่าทุกคนจะเห็นได้ เพราะเป็นเช่นนี้เอง สำหรับคนส่วนมากแล้ว พวกเขายังน่ากลัวกว่าผู้ฝึกตนเสียอีก เพราะไม่รู้ว่าจะถูกวิญญาณ
