ร้ายห้อมล้อมเมื่อใด
แต่เมื่อวรยุทธ์ถึงระดับที่แน่นอน วิญญาณทั่วไปกลับไม่มีทางเข้าใกล้ตัวผู้ฝึกเซียน ถึงขั้นว่าท่าทางแรงกดดันบนร่างบางคนค่อนข้างหนักหน่วงและรุนแรง วิญญาณพวกนั้นก็ไม่อาจเข้าใกล้ตัว
สิ่งที่เขาสงสัยคือนายท่านรู้ได้อย่างไรว่าที่นั่นแปลกๆ? ทำไมถึงรู้ว่าพวกเขาเข้าไปแล้วจะออกมาไม่ได้? หรือว่านางสำรวจเส้นทางไว้ก่อน?
แต่หากสำรวจทางแล้วจริง ทำไมนางยังเดินออกมาได้ดีๆ?
เซี่ยงหวาที่ครุ่นคิดเนิ่นนานมองไปยังเฟิ่งจิ่วในชุดสีแดง ถามว่า “คุณชาย พวกเขาเข้าไปจะออกมาได้หรือไม่?”
………………………………………………….
ตอนที่ 800 นึกว่าเจ้าโดนผีลากไปแล้ว
เฟิ่งจิ่วที่ก้าวฝีเท้าสบายๆ เดินเข้าในเมืองยกมุมปาก แววตาเย็นเยียบ น้ำเสียงเฉยชา “เช่นนั้นต้องดูฝีมือพวกเขาแล้ว”
เซี่ยงหวาได้ยินเช่นนี้ใจก็คร่ำเครียด ดูฝีมือพวกเขา? พูดเช่นนี้ก็รอดยากน่ะสิ? ที่นั่นมีอะไรแปลกไปกันแน่? ทำให้นางไม่ไปเกี่ยวข้องได้ ถึงกับเอ่ยคำพูดนี้ออกมา?
ไม่พูดไม่จามาตลอดทาง กระทั่งถึงโรงเตี๊ยม ไป๋เสี่ยวที่รอตรงประตูโรงเตี๊ยมมาสามวันเต็มๆ แค่เห็นพวกเขากลับมา ก็ยกมือตะโกนทันทีว่า “คุณชาย คุณชาย ข้าอยู่ตรงนี้ขอรับ ตรงนี้”
เขาวิ่งเข้าไปพลางๆ มาถึงข้างกายเฟิ่งจิ่วก็มองหัวจรดเท้า “ไม่เป็นอะไรใช่ไหม? เจ้าไม่กลับมาตั้งหลายวันเพียงนี้ ข้านึกว่าเจ้าโดนผีลากไปเสียแล้ว” คำพูดนี้กล่าวออกมาอย่างไม่ผ่านสมอง พลันแลกมาด้วยหนึ่งเคาะจากเฟิ่งจิ่ว
“ลากเจ้าน่ะสิ ไ
