ม่ลากข้าหรอก” เธอยิ้มด่า แล้วเคาะหัวเขาไปที “ได้ข้อมูลมาหรือเปล่า?”
เขาฉีกยิ้มกว้าง พร้อมลูบๆ หัว “ส่งมาเมื่อวานแล้วขอรับ”
“อืม เข้าไปคุยกัน” เธอยิ้มพยักหน้าพลางเดินเข้าไปยังห้องปีกที่จองไว้
ส่วนด้านหลัง เซี่ยงหวาที่ตามเข้ามาด้วยกันหลังจากได้ยินคำพูดไป๋เสี่ยว สายตาก็หดลงโดยทันที แล้วก้าวถอยหลังไปดึงตู้ฝานไว้ “ตู้ฝาน เจ้าเคยเข้าไปด้านใน ในนั้นจริงหรือเปล่า…”
“ข้าไม่เจอ แต่ด้านในไม่ปกติแน่นอน หนำซ้ำยังวางค่ายกลไว้ หากข้าไม่คุ้นเคยกับค่ายกล เกรงว่าคงเดินออกมาไม่ได้”
เอ่ยถึงตรงนี้ เขาชะงักไปเล็กน้อย “ร่วมทางมาด้วยกัน นิสัยนายท่านเจ้าคงเข้าใจบ้างแล้ว คนพวกนั้นรนทาที่ตาย โทษนายท่านไม่ได้แม้แต่น้อย ดีที่สุดเจ้าอย่าเสียระเบียบจะดีกว่า อย่าลืมว่าเจ้าออกมาจากที่นั่นอย่างไร”
เซี่ยงหวาได้ยินเช่นนี้ ดวงตาเผยความจริงจัง เอ่ยว่า “เจ้าวางใจเถอะ ข้าแยกแยะความสำคัญได้”
สองคนคุยกันก็ไม่พูดอะไรอีก แต่ขึ้นตึกเข้าห้องปีกนั้นไป
ตรงโต๊ะห้องปีก ไป๋เสี่ยวช่วยเฟิ่งจิ่วรินน้ำชา พลางบอกว่า “ข้าเห็นเจ้ายังไม่กลับมาจึงอ่านข้อมูลบนนี้ก่อนแล้ว ภูเขาร้อยปีนั้นสำหรับโลกภายนอกเป็นเพียงภูเขาธรรมดา แต่อ่านจากข้อมูลบนนี้กลับมาก อย่างกับภูเขาผีสิงจริงๆ”
เขานั่งลงข้างกายนาง กล่าวว่า “บนนี้บอกว่าพวกชาวบ้านทั่วไปเข้าไปแล้วยังเดินออกมาได้ อย่างไรก็เข้าไปข้างในไม่ได้ แต่ผู้ฝึกตนบางคนเข้าไป กลับไม่ได้ออกมาอีก”
“หนำซ้ำยังบอกว่า
