สักนิดกระมัง?”
พวกเขาเดินไปด้านในพลางเอ่ยขึ้น แต่พบว่าเดินไปรอบหนึ่งก็กลับมาที่เดิมอีกแล้ว
“ด้านในนี้มีค่ายกล? ไม่นึกว่าพวกเราจะเดินวนออกมา เสี่ยวหลินเล่า? เขารู้เรื่องค่ายกล ให้เขามานำทางสิ” มีคนตะโกนไป หันกลับไปมองก็เห็นชายอายุสามสิบกว่าคนหนึ่งตรงกลางโดนผลักเข้ามา
“ค่ายกลนี้แปลกไปหน่อย! ข้าเดินไปรู้สึกหวั่นใจอยู่บ้าง เหมือนเส้นทางจะถูกเปลี่ยน” เขาพูดจบยังลังเลเล็กน้อย กลับโดนทุกคนผลักไป ได้แต่ต้องกัดฟันนำทางอยู่ข้างหน้า
ทว่าหลังเดินไปรอบหนึ่ง เมื่อมาถึงบริเวณที่หมอกค่อนข้างหนา เขากล่าวว่า “หมอกข้างหน้าค่อนข้างหนา ซ้ำท้องฟ้ายังมืด พวกเจ้าตามมาติดๆ อย่างเดินแยกกัน”
เขาไม่หันกลับไป ด้วยเหตุนี้จึงไม่รู้ว่าคนด้านหลังกำลงลดลงไปทีละคนๆ แต่เสียงฝีเท้ากลับยังคงมากมายเช่นนั้น…
“ข้างในนี้ทำไมเหมือนจะไม่เห็นปลายทาง? เดินมาตั้งนานยังไม่ออกจากค่ายกลนี้เลย คล้ายว่าไม่ใช่ค่ายกลหลงทางธรรมดาๆ!”
เขาพูดไปพลางๆ กลับไม่ได้ยินคนข้างหลังตอบกลับ ขณะกำลังคิดจะหันกลับไป สายลมเย็นก็โจมตีมา ท่ามกลางความมืดสลัวๆ เหลือบเห็นว่าด้านหลังราวกับมีดวงไฟสีเขียวเข้มปรากฏ ยามนี้ได้ยินเสียงฝีเท้าด้านหลัง เพียงรู้สึกว่าขนบนตัวลุกตั้งขึ้นมา…
………………………………………………….
