ลับไปข้าจะสั่งคนตรวจสอบข้อมูลที่นี่ เช่นนี้แล้วกัน! เจ้าเข้าไปรอข้าในเมือง ข้าจะรอพวกเซี่ยงหวาที่นี่ รอหลังพวกเขามาถึงค่อยเข้าเมืองไปหาเจ้า จริงด้วย เจ้าถือสิ่งนี้ไว้ ไปตามหาร้านค้าที่ด้านบนมีสัญลักษณ์เช่นบนป้ายคำสั่งนี้ภายในเมือง จากนั้นค่อยขอข้อมูลภูเขาร้อยปีจากพวกเขา” เธอส่งสัญญาณให้เขาออกไปก่อน
ไป๋เสี่ยวรับของมา มองยังนางพลางเอ่ยถามด้วยความกังวล “ให้ข้าไปก่อน? เช่นนั้นเจ้าจะทำอย่างไร? ที่นี่อันตรายถึงเพียงนี้ เจ้าคนเดียวจะไหวหรือ?”
“วางใจเถอะ! ข้าไม่เข้าไปหรอก เจ้ารีบๆ ไปเสียเถอะ! อาศัยก่อนฟ้ามืดเข้าเมืองไป” เธอสั่งการ
“เช่นนั้นก็ได้! อย่างไรซะกำลังต่อสู้ข้าไม่ไหวก็ช่วยอะไรเจ้าไม่ได้ จะไม่เป็นตัวถ่วงเจ้าที่นี่ ข้าจะเข้าเมืองไปรอพวกเจ้าที่โรงเตี๊ยมแรก ถึงเวลานั้นพวกเจ้าไปหาข้าที่นั่นยังได้” เขาเอ่ยพลางเก็บป้ายคำสั่งให้เรียบร้อยและมุ่งไปยังทิศทางเมือง
เฟิ่งจิ่วหลังเห็นเขาออกไป หันกลับไปมองภูเขาที่เต็มไปด้วยความแปลกนั้น ออกไปจากตรงนี้ และมาหาที่รอพวกเซี่ยงหวาบนต้นไม้ข้างทางภูเขา
ในค่ำคืนนี้พวกเซี่ยงหวาไม่โผล่มา คนวังกำเนิดสวรรค์พวกนั้นก็เช่นกัน แต่เธอสังเกตว่าภูเขาร้อยปีนั้นมีแสงอะไรบางอย่างกำลังปลิวว่อน ท้องฟ้ายิ่งมืดลง เสียงเล็กๆ แปลกๆ ก็แว่วมาเลือนราง
กลางวันวันที่สอง ทุกอย่างยังปกติ ภูเขาร้อยปีนั้นดูเหมือนกับภูเขาทั่วไป เธอสังเกตว่าบางครั้งหลังจากมีบางคนที่ทั้งตัดไม้และเก็บสมุ
