นไพรหลงเข้าไปยังภูเขานั้น วนด้านในพักหนึ่งยังเดินออกมาอย่างปลอดภัย
กลางคืนวันที่สอง รอบด้านยังคงเงียบงัน ราวกับมีไอหนาวเย็นกระจายไปกลางอากาศรางๆ ในค่ำคืนเหมือนจะสงบเงียบนัก ไม่มีเรื่องอะไรเกิดขึ้น ทว่ากระทั่งวันที่สาม คนวังกำเนิดสวรรค์นั้นมาถึงภายใต้การนำของผู้ฝึกตนระดับกำเนิดวิญญาณคนนั้น มีประมาณเกือบร้อยคนเต็มๆ บนร่างแต่ละคนกระจายไปด้วยกลิ่นอายดุร้าย พร้อมก้าวยาวเดินไปยังภูเขาร้อยปีลูกนั้น
เห็นคนเกือบร้อยนั้นเดินเข้าไป แววตาเธอสั่นไหวเล็กน้อย รออีกเวลาประมาณครึ่งก้านธูป ก็เห็นเซี่ยงหวากับตู้ฝานสองคนพาคนยี่สิบกว่าคนมาถึง ด้วยเหตุนี้จึงเรียกพลังกระโจนมายังกลางทางภูเขา
“คุณชาย”
“นายท่าน”
ทั้งสองขานเรียก หลังมายังข้างกายนาง เซี่ยงหวาก็แนะนำว่า “พวกเขาล้วนเป็นคนวังกำเนิดสวรรค์ และเป็นพี่น้องที่ข้าหาพบ ข้าบอกตัวตนคุณชายว่าเป็นลูกศิษย์ท่านเจ้าวังกับพวกเขาแล้ว ทุกคนยินยอมจะติดตามนายท่าน”
“คารวะคุณชาย” คนยี่สิบกว่าคนนั้นคารวะ สายตาแต่ละคนมองไปยังเฟิ่งจิ่วในชุดแดงอย่างมีความอยากรู้อยากเห็นและสำรวจ
………………………………………………….
