เขาทอดถอนใจ ก่อนจะส่ายหน้า “ไม่ค่อยดีนัก”
เธอได้ยินคำพูดนี้ก็หวั่นๆ ใจเล็กน้อย “จะไม่ดีได้อย่างไร? พิษเหมันต์พันปีในตัวเขากำเริบหรือ? หรือว่าเพราะอย่างอื่น?”
“มีหมดนั่นแหละ นอกจากร่างกาย สถานการณ์ตอนนี้ก็ไม่ค่อยดีเท่าไร” เห็นความกังวลที่ปิดบังไว้ไม่อยู่ในดวงตานาง เขาเอ่ยว่า “จริงด้วย ข้าได้รับข่าว รู้ว่าช่วงก่อนหน้านี้ท่านโดนโจมตี จากนั้นข้าจึงส่งข่าวไปให้นายท่าน เดาว่าหลังได้ยินข่าวท่าน เขาคงยิ่งเป็นห่วงกว่า”
เฟิ่งจิ่วได้ยินเช่นนี้ก็ถลึงตา “เจ้ารู้แล้วยังส่งไป? ข้าไม่ได้เป็นอะไรเสียหน่อย เจ้าส่งข่าวเรื่องนี้กลับไปเพียงทำให้เขากังวลใจเท่านั้นเอง จะส่งกลับไปทำไมกัน?”
“เดิมทีคนพวกนั้นคิดจะจับเจ้าไปเพื่อจัดการนายท่าน ในเมื่อข้าถูกนายท่านทิ้งให้จับตามองอยู่ที่นี่ มีเรื่องอะไรเล็กน้อยล้วนต้องรายงานเบื้องบนเป็นธรรมดาไม่ใช่หรือ?” เขายิ้มๆ กล่าวว่า “ข้าได้ยินว่าท่านกับนายท่านสัญญากันไว้สิบปี? คิดจะไม่เจอกันสิบปีจริงๆ หรือ?”
เฟิ่งจิ่วได้ยินคำพูดนี้ก็หลุดหัวเราะ ดวงตาสดใจที่มีรอยยิ้มกวาดมองเขาหัวจรดเท้า “แน่ใจหรือว่าเจ้าไม่ใช่ผู้หญิงจริงๆ? ทำไมถึงช่างซุบซิบยิ่งกว่าผู้หญิงเสียอีก?”
“ข้าแค่สงสัย เวลาสิบปีนั้นนานเกินไป จะเกิดเรื่องอะไรที่ไม่มีทางคาดเดาก็ไม่ใช่ว่าเป็นไปไม่ได้ หากเกิดเหตุคาดไม่ถึงอะไรจริงๆ ถึงเวลานั้นเกรงว่าท่านอยากร้องไห้ยังหาที่ไม่ได้เลย ข้าจะบอกท่านตามตรงแล้วกัน! นายท่านข้าน่
