ล็กน้อย ในมือกำลังบีบขยับเข็มทองเล่มหนึ่ง
ไป๋เสี่ยวได้ยินเช่นนี้ก็รีบร้อนเข้าไปเช็ดเหงื่อบนหน้าผากเขา อืม หน้าที่เขาตรงนี้คือเช็ดเหงื่อให้เซี่ยงหวา
ตลอดจนถึงเวลาเที่ยงคืน เฟิ่งจิ่วถึงจะดึงเข็มทองทั้งหมดบนร่างเซี่ยงหวาออกมา ป้อนยาให้เขาอีกครั้ง ถอนหายใจเบาๆ แล้วเดินไปหาที่พักผ่อนข้างๆ สักพัก
“เฟิ่งจิ่ว น้ำ” ไป๋เสี่ยวยื่นน้ำให้ พลางถามว่า “เขาเป็นอย่างไรบ้าง? ไหวหรือเปล่า?”
“คืนนี้เป็นช่วงเวลาฟื้นฟู พรุ่งนี้เช้าเดาว่าคงฟื้นสภาพได้” เธอเอ่ยหลังจากดื่มน้ำไป กล่าวอีกว่า “คืนนี้ข้าจะเฝ้าที่นี่ เจ้าก็หาที่พักผ่อนตามสะดวกเถอะ!”
“พูดเช่นนี้ แก่นพลังที่เสียหายก็ฟื้นฟูได้จริงสิ?” เขาตะลึงไปบ้าง เพราะตั้งแต่เริ่มมาเขายังไม่ค่อยเชื่อ แม้เห็นเขาฝังเข็มเสียดิบดี ก็ยังคงเคลือบแคลงนิดหน่อย
เฟิ่งจิ่วได้ยินคำพูดนี้ก็เลิกคิ้ว “ทำไม? ยังคิดว่าข้าหลอกเจ้าจริงหรือ?” เธอส่งเสียงหัวเราะเบาๆ “มิเช่นนั้นเจ้าคิดว่าเหล่าไป๋ทำไมถึงพูดได้?”
“เจ้าบอกว่าเหล่าไป๋กินยาอายุวัฒนะผิดไปไม่ใช่…” เขากล่าวจบก็ตะลึงไปบ้าง จริงด้วย! หากเขาไม่มีฝีมือจริงจะกลั่นยาอายุวัฒนะออกมาได้อย่างไร? ยิ่งไปกว่านั้นยังเป็นยาที่ทำให้สัตว์อสูรพูดได้เช่นนั้น
“ดังนั้นข้าจึงบอก ว่าติดตามข้าจะมีเนื้อกินใช่หรือไม่?” เธอตบๆ ไหล่เขา ยิ้มเอ่ยว่า “เสี่ยวไป๋…”
“ข้าไป๋เสี่ยว” เขาไม่พอใจนิดหน่อย
“เสี่ยวไป๋เหมาะกับเจ้ามากกว่า” เธอหัวเราะเบาๆ กล่าวว่า “เส
