เอ้อร์ จูซื่อ และจูอู่กำลังทำงานอย่างขะมักเขม้น ทันใดนั้นหลิ่วซื่อก็เดินดุ่ม ๆ เข้ามา
พวกเขาสะดุ้งตกใจ “อะไรนะ?! เจ้าหน้าที่มาที่เรือนพวกเรา?”
“พี่สะใภ้ใหญ่ ท่านเข้าใจอะไรผิดหรือเปล่า?” จูซื่อรีบถาม “ท่านแม่เป็นคนอย่างไร จะไปทำร้ายใครได้อย่างไร?”
“พี่สี่ ท่านอย่าเพิ่งร้อนใจ ฟังพี่สะใภ้ใหญ่พูดก่อน…” จูอู่ก็ว้าวุ่นใจเช่นกัน แต่เขาบอกให้พี่สะใภ้ใหญ่ตั้งสติแล้วอธิบายเรื่องราวให้ชัดเจน
แต่หลิ่วซื่อไม่เข้าใจสถานการณ์เลยสักนิด พอได้ยินเจ้าหน้าที่สอบสวนบอกว่ามาจับแม่สามี สมองนางก็ขาวโพลนไปหมด
ถ้าไม่ได้หลี่ซื่อเตือนสติ นางคงยืนอึ้งอยู่ตรงนั้นแล้ว
“ถามอะไรกัน? รีบไปช่วยท่านแม่ก่อน!” จูต้าคว้าจอบขึ้นมาได้ก็พุ่งตัวออกไป
“นี่ พี่ใหญ่ ท่านจะทำอะไร? ท่านอย่าหุนหันพลันแล่น นั่นคือเจ้าหน้าที่ของทางการเชียวนะ…” จูอู่เห็นอย่างนั้นก็รีบวิ่งตามไปด้วยความร้อนใจ
“เจ้าหน้าที่ของทางการแล้วอย่างไร? กล้าจับแม่ข้า ข้าก็จะเอาจอบฟาดพวกเขาให้ล้มคว่ำไปเลย” จูต้าลั่นวาจาออกมาด้วยความเดือดดาล
“พี่ใหญ่ ยังไม่รู้เลยว่าเรื่องราวเป็นอย่างไรกันแน่ ท่านจะใจร้อนไม่ได้…” จูอู่จับแขนของจูต้าไว้แน่น กลัวว่าเขาจะทำอะไรด้วยอารมณ์ชั่ววูบ ยังไม่เข้าใจสถานการณ์ก็พุ่งเข้าไปตีคน
ถ้าเป็นอย่างนั้น ตอนแรกยังไม่มีเรื่องอะไรก็คงต้องมีเรื่องจริง ๆ แล้ว!
“เจ้าห้า เจ้าคนขี้ขลาด! ปกติท่านแม่เอ็นดูพวกเจ้าขนาดนั้น คิดไม่ถึงว่าพอเกิดเรื่องขึ้น
