บทที่ 719 นั่นไม่ต่างจากการตบหน้านางอย่างแรง
“พอได้แล้ว!”
จูหย่งหนิงตะโกนหน้าแดงหูแดง ท่าทางโมโหและอับอายอย่างหนัก
อาจดูเหมือนว่าหญิงปากสว่างทำให้ตัวเองขายหน้า แต่นางทำให้ตัวเองขายหน้าคนเดียวเสียที่ไหน เห็นได้ชัดว่าทำให้คนทั้งครอบครัวต้องพลอยเสียหน้าไปด้วย
ต่อไปเมื่อคนอื่นกล่าวถึงเขาก็มีแต่จะพูดว่า “เห็นไหม เขาก็คือสามีของนางบ้าคนนั้น!”
“เข้าใจแล้วสินะ ย่าของเขาเป็นคนบ้า ต่อไปก็อยู่ห่าง ๆ เขาหน่อย อย่าไปเล่นกับเขา”
“เจ้าไม่รู้หรือ หญิงปากสว่างสมองมีปัญหา เจ้าไปสู่ขอลูกสาวบ้านนั้นไม่กลัวว่าจะได้คนบ้าอีกคนกลับมาด้วยรึ?”
……
ทั้ง ๆ ที่ลูกสาวออกเรือนไปแล้ว ช่วงข้ามปีก็ยังไม่กล้ากลับมาเยี่ยมบ้านเดิม เพียงส่งคนมาถ่ายทอดคำพูด “ท่านพ่อ ไม่ใช่ว่าลูกไม่อยากกลับบ้าน แต่ชื่อเสียงของท่านแม่…”
“ท่านพ่อ ข้าขอร้องท่านแล้ว ท่านดูท่านแม่เอาไว้หน่อยเถอะ อย่าปล่อยให้ไปก่อเรื่องที่ไหนอีก”
“ถ้าก่อเรื่องอีก บ้านแม่สามีจะไม่ต้องการข้าแล้วนะเจ้าคะ”
……
หญิงปากสว่างชะงัก หันกลับมาช้า ๆ
นางมองจูหย่งหนิง กล่าวอย่างไม่อยากจะเชื่อ “เจ้าดุข้า?!”
“เจ้าดุข้างั้นเรอะ?!”
“เจ้าถึงขั้นดุข้าเพื่อนางเฒ่าเจ้าเล่ห์เนี่ยนะ?”
“เจ้ายังกล้าพูดอีกนะว่าเจ้ากับนางไม่มีอะไรกัน ถ้าไม่ได้เป็นชู้กัน เจ้าจะมาดุข้าทำไม? เจ้ายังกล้าบอกว่าไม่มีอะไร…”
……
รอบนี้หญิงปากสว่างปีนขึ้นมาจากพื้นโคลนได้อย่างคล่องแคล่ว
นางพุ่งเข้าไปเอาศีรษะชนท้องขอ
