ล้าให้เธอ กลับถูกเธอห้ามไว้ “ไม่ได้เรียกเจ้า ไปนั่งข้างๆ เถอะ”
เธอโบกมือให้สัญญาณเขานั่งลง สายตาก็หยุดลงบนร่างชายหนุ่มคนนั้นที่คุกเข่าข้างเดียวตรงหน้า
ไป๋เสี่ยวอึ้งไป วางลงอย่างว่าง่าย และนั่งลงข้างๆ อย่างเป็นระเบียบ ต้องมองเฟิ่งจิ่ว พลันรู้สึกว่าบางครั้งกลิ่นอายที่แพร่ออกมาจากบนร่างเขาน่าสะพรึงนัก ทำให้คนบังเอิญได้ยินยังไม่กล้าขัดขืน แรงกดดันและท่าทางเช่นนั้น เพียงเคยเห็นบนร่างอาจารย์ในตระกูลเขาเท่านั้น
ชายหนุ่มจ้องมองเฟิ่งจิ่วสักพัก ถึงจะลุกขึ้นมาเก็บกริชไป แล้วเดินเข้าไปยกไหเหล้าขึ้นรินเหล้าแก้วหนึ่งให้เด็กหนุ่ม
เห็นภาพเช่นนี้ พวกชายร่างใหญ่รอบข้างแต่ละคนต่างขมวดคิ้ว กลับไม่เอ่ยปากเพียงจ้องมองพวกเขา ดูเด็กหนุ่มชุดแดงคนนั้นนั่งตรงโต๊ะ ส่วนพี่ใหญ่พวกเขาก็ยืนข้างๆ กัน หลังจากหนุ่มน้อยคนนั้นดื่มเหล้าในแก้วหมด ยังรินให้เขาอีกแก้ว
กระทั่งเสียงหนึ่งลอยมา ทุกคนถึงจะเคลื่อนสายตาไปยังบริเวณเสียงนั้น
“มาแล้วๆ ย่างหมูป่าเรียบร้อย”
ชายร่างใหญ่สองคนยกหมูย่างทั้งตัวเข้ามา ใช้ไม้เสียบไว้ หลังจากวางลงบนโต๊ะ ทั้งสองเอ่ยกับชายหนุ่มว่า “พี่ใหญ่ หมูป่าตัวนี้ย่างได้นุ่มมาก ต้าซานย่างด้วยวิธีพิเศษ รสชาติขาหลังยิ่งจัดจ้าน กลิ่นค่อนข้างหอม แต่เรารู้ว่าพี่ใหญ่ชอบรสอ่อนๆ เครื่องปรุงรสที่พวกเราใส่ตรงขาหลังจึงน้อย รสชาติจะอ่อนกว่าหน่อย”
ได้ยินคำพูดนี้ เหล่าชายร่างใหญ่หัวใจสั่นไหวเล็กน้อย จ้องมองหมูป่าย่างตั
