หา”
“เจ้ามีวิธีพาข้าออกไปจากในนี้หรือ?” แววตาเขาสั่นไหวเล็กน้อย พร้อมจ้องมองเด็กหนุ่มตรงหน้า
“แน่นอน”
“กล่าวเช่นนี้ ตัวเจ้ามีป้ายหยกสำนักศึกษาออกไปได้หรือ?”
“ถูกต้อง”
เธอยิ้มรับ รู้สึกว่าพวกชายร่างใหญ่ที่เคยนั่งอยู่แต่ละคนต่างลุกขึ้นยืน และจ้องเธอราวกับเสือหิวหมาโหย สายตาดุร้ายแก่งแย่งเช่นนั้นเธอไม่แปลกใจเลย
ชายคนนั้นจิบเหล้า แล้วหลุบตาลง “เจ้ามั่นใจมาก ไม่รู้ว่าจะมีความสามารถน่ามั่นใจจริงๆ หรือไม่?”
เฟิ่งจิ่วเล่นแก้วเหล้า ยกริมฝีปากยิ้ม ในสายตาเผยแววชั่วร้าย “เจ้าอาจลองเสียหน่อยยังได้ แต่ข้าให้ลองเปล่าๆ ไม่ได้หรอก”
“หากแพ้ ชีวิตข้าจะเป็นของเจ้า” กล่าวจบแก้วเหล้าในมือชายหนุ่มพลันจู่โจมออกไป ขณะเดียวกันกริชเล่มหนึ่งพลิกมาจับไว้ในมือและโจมตีไปยังเฟิ่งจิ่วอย่างดุดัน
เฟิ่งจิ่วโยนแก้วเหล้าในมือขึ้น ระหว่างที่ยกมือกระแสพลังวิญญาณก็สะบัดออกไป กลิ่นอายพลังวิญญาณไร้รูปร่างไหลพล่านไปดุจลายน้ำ สบโอกาสเหวี่ยงแก้วเหล้าที่จู่โจมมานั้นขึ้นไปกลางอากาศ ยื่นมือไปจับข้อมือศัตรูที่ถือกริชไว้บิดกลับไปด้านหลัง และลบล้างการโจมตีที่มาจากมืออีกข้างของเขาได้อย่างง่ายดาย ก่อนจะยกขาเตะน่องขาศัตรูจนเขาทรุดลงไปข้างหน้า
ขณะที่คิดจะตอบโต้ ความรู้สึกเย็นเยียบจากอาวุธก็มาถึงตรงลำคอเขาเสียแล้ว…
………………………………………………….
