ก่อนเป็นแน่
เธอเห็นสีหน้าเขาซีดไปหมด ก็หัวเราะเบาๆ อย่างกลั้นไม่อยู่ ตบๆ ไหล่เขาพลางเอ่ยว่า “เจ้าต้องฝึกความกล้าเสียหน่อย พอดีเลย อาศัยครั้งนี้ที่มาตามหาคนที่นี่ ข้าจะให้เจ้าฝึกฝนความกล้า”
“ไม่ต้องหรอกกระมัง? ข้าเป็นแค่นักฝึกสัตว์อสูร ซ้ำยังไม่ใช่นักสู้ ไม่ต้องจริงๆ” เขาโบกมือรัวๆ ทว่าเขาเป็นเช่นนั้น เคยสู้ความพยายามของเฟิ่งจิ่วได้เสียที่ไหน?
สุดท้ายเฟิ่งจิ่วก็พาเขาฝึกตั้งแต่รอบนอก พลางมุ่งไปรอบด้านใน ภายในป่า พวกสัตว์อสูรกำลังต่อสู้ไม่ค่อยมากที่เจอล้วนให้เขาฝึก เธอจึงเห็นวิธีฝึกสัตว์อสูรจริงๆ มันไม่ธรรมดาโดยแท้ แต่ชัดเจนว่าเมื่อพบเหล่าสัตว์ร้ายระดับค่อนข้างสู้ เขากลับฝึกไม่ได้
………………………………………………….
ตอนที่ 776 จิ้งจอกหน้ามนนักเก็บดอกไม้คือข้า
เวลาช่วงเย็น ไป๋เสี่ยวลากหมูป่าตัวหนึ่งที่ได้รับบาดเจ็บมายังใต้ต้นไม้ ตะโกนว่า “เฟิ่งจิ่ว เจ้าดูสิ แรดนอเดียวจับมาให้ข้า ตัวใหญ่เพียงนี้ เราพอจะย่างกินไปได้หลายวันเลย”
“เจ้าจัดการเถอะ! ข้าจะพักผ่อน” เฟิ่งจิ่วบนต้นไม้เอ่ยอย่างเกียจคร้าน เดินวนภายในนี้มาเกือบทั้งวัน นอกจากเจอสัตว์ร้ายยังไม่เห็นอันธพาลพวกนั้นเลยสักคน
ป่ากว้างใหญ่แห่งนี้ ต่อให้เธอนั่งขนนกบินวนข้างใน เดาว่าสองสามวันคงวนได้ไม่หมด เช่นนั้นจะตามหาเซี่ยงหวาในป่าแห่งนี้ได้อย่างไร? น่าปวดหัวนิดหน่อยจริงๆ
“ได้ เช่นนั้นเจ้าพักผ่อนเถอะ! ข้าย่างสุกแล้วจะเรียกเจ้า” เขากล่าวโดยไม่เงยหน้า พลางจั
