นใจได้ ในความล้มเหลวและการปรุงกลั่นแต่ละครั้ง ฝีมือด้านยาเซียนของเธอพัฒนาขึ้น ยิ่งช่วงท้ายๆ แทบจะไม่มียาพิษแล้ว มีเพียงยาประหลาดสองเม็ดที่โผล่มานานๆ ครั้งเท่านั้น
เฟิ่งจิ่วกลั่นยาเซียนในอาศรมตลอด น้อยนักจะออกมาเดินในสำนักศึกษา แต่ละเรื่องที่เธอก่อขึ้นตั้งแต่เข้าสำนักศึกษาจึงค่อยๆ หายไปตามกาลเวลาและถูกผู้คนลืมเลือน ราวกับไม่มีคนเช่นเธออยู่ ไม่ว่าใครก็ไม่เอ่ยเจาะจงถึงอีก
นอกจากเนี่ยเถิง เซียวอี้หาน กวนสีหลิ่น รวมถึงเยี่ยจิงสี่คนนี้ เหมือนว่าคนอื่นจะลืมเธอกันหมดแล้ว เธอเลือนหายไปจากสายตาเหล่านักเรียน แม้แต่สัตว์อสูรสามตัวก็เช่นกัน ต่างเฝ้าอยู่นอกอาศรมอย่างว่าง่าย ไม่ออกไปวิ่งเพ่นพ่านอีก
จนกระทั่งวันหนึ่ง เฟิ่งจิ่วที่กำลังกลั่นยาเซียนเดินออกมาในสภาพกระเซอะกระเซิง พึมพำว่า “ไม่มี ใช้หมดเกลี้ยงแล้ว ไม่มียาทิพย์ต้องเอาแต้มคุณงามความดีไปแลกมา แต่ของแบบนั้นเราก็มีไม่เท่าไร!”
“เฮ้อ นี่บังคับให้เราต้องออกไปอีกแล้วเหรอ”
เธอส่ายหน้าพลางถอนใจเอ่ย เดินวนอยู่ภายในอาศรม แล้วเดินออกมาวนรอบนอก สุดท้ายถึงกลับมาอาบน้ำด้านใน หลังจากเปลี่ยนมาสวมชุดสีฟ้าครามตัวใหม่ ถึงค่อยนั่งขนนกบินไปยังจุดรับภารกิจ คิดจะไปดูเสียหน่อยว่ามีภารกิจอะไรง่ายๆ และทำคะแนนคุณงามความดีได้มากหน่อยหรือไม่
………………………………………………….
