ไปเสียเล่า?”
“ขอรับ” ชายวัยกลางคนขานรับ หลุบตาลง แล้วเก็บยาเข้าห้วงมิติอย่างระมัดระวัง
ผู้อาวุโสหลี่ได้ยินเช่นนี้ก็แอบเบ้ปาก แค่ยารักษาบาดแผลภายในเท่านั้น จะหายากอะไรนัก?
เขาเอ่ยทันทีว่า “ข้าแค่เข้ามาดูหน่อย วันนี้สีหน้าของเสี่ยวหลิวฟื้นตัวได้ไม่เลว คิดว่าใช้เวลาไม่กี่วันก็ลงจากเตียงมาเดินได้ เช่นนั้นข้าก็วางใจ” เขาพยักหน้าพลางบอกกวนสีหลิ่นว่า “คุณชายกวน ภายหลังมีเวลาก็มาตลาดมืดบ่อยๆ ให้พวกเราได้ทำหน้าที่เจ้าบ้านให้ดีที่สุด”
กวนสีหลิ่นยิ้มอย่างมีความนัย “แน่นอน” พูดจบก็ประสานมือบอกลา
“ข้าจะไปส่งคุณชายกวน” หัวหน้าตลาดมืดกล่าวแล้วพยักหน้าบุ้ยใบ้ให้อาของตน จากนั้นออกไปส่งกวนสีหลิ่นด้วยตัวเอง
กวนสีหลิ่นกลับถึงสำนักศึกษา เขาไปหาเฟิ่งจิ่วก่อนเพื่อบอกนางว่าจัดการเรื่องเรียบร้อยแล้ว เมื่อยื่นป้ายคำสั่งคืนให้นาง ถึงจะกลับเรือนตนของไป
หลังจากร่างกายเฟิ่งจิ่วฟื้นตัว พลังวิญญาณก็เข้าสู่ระดับสร้างรากฐานขั้นสูงสุดแล้ว เธอยังไม่รีบบรรลุขั้น ดังนั้นจึงทุ่มเทจิตใจกับการกลั่นยาเซียน ยอดเขาสำนักยาเซียนก็ห้ามคนนอกเข้าตั้งแต่เธอเริ่มกลั่นยา
นานๆ ครั้งมีเพียงกวนสีหลิ่นกับเยี่ยจิงมาดูที่นี่บ้าง แต่เห็นเธอกลั่นยาเซียนอยู่ในอาศรม ทั้งสองก็ไม่ได้รบกวน แยกย้ายกลับไปฝึกบำเพ็ญ…
วันคืนผ่านไปแต่ละวัน ยาอายุวัฒนะที่เธอกลั่นออกมาบ้างสำเร็จ บ้างกลายเป็นยาพิษ บ้างเป็นยาประหลาดที่ไม่รู้ชื่อ แต่มีเพียงอย่างเดียวที่มั่
