นข้าด่าเจ้าเสียงดังเช่นนั้น เจ้ากลับช่วยข้าอย่างไม่คิดเล็กคิดน้อย ข้าช่าง…” เขาทั้งซาบซึ้งและค่อยข้างละอายใจ
“เพราะสุขภาพไม่ดีอารมณ์ถึงไม่ดีด้วย เรื่องนี้เข้าใจได้ขอรับ”
“ไม่ว่าอย่างไรข้าก็ยังต้องขอบคุณเจ้า ได้ยินว่าเจ้าเกิดเรื่อง ข้าไปดูเจ้าไม่ได้ ขอโทษด้วยจริงๆ”
“แค่บาดเจ็บเล็กน้อย ดีขึ้นประมาณหนึ่งแล้วขอรับ” เธอยิ้มเอ่ย แล้วกำชับเขาใส่ใจพักรักษาตัวให้มากๆ คุยกันสักพักถึงจะออกไปพร้อมกับรองเจ้าสำนัก
ครั้นมาถึงด้านนอก เธอแยกกับรองเจ้าสำนัก จากนั้นไปตามทางของตนเอง
สำหรับเรื่องพวกอาจารย์สำนักศึกษาทั้งหลาย เรื่องนี้เธอสนใจอยู่ชั่วขณะหนึ่ง น้ำใจนี้หากภายหน้ามีโอกาสต้องตอบแทนแน่นอน ส่วนตลาดมืดทางนั้น คิดๆ แล้วมีแค่สามคน สามารถส่งยาสามขวดให้พวกเขาโดยตรงได้
หยิบยาออกมาทีเดียวหลายสิบขวดคงไม่ค่อยเข้าท่าเท่าไร หนำซ้ำต้องเป็นที่สนใจแน่ แต่ทางตลาดมืด เธอถือยาสามขวดออกไปได้
กลับถึงอาศรมแล้ว เธอเข้าไปหาในห้วงมิติสักพัก แล้วจึงหยิบยาสามขวดออกมา
เวลาช่วงเย็น กวนสีหลิ่นเข้ามาดูน้องสาวพร้อมถือผลไม้ตะกร้าหนึ่งเข้ามาให้
“เสี่ยวจิ่ว เสี่ยวจิ่ว ดูซิข้าเอาอะไรมาให้เจ้า” เขายิ้มพลางถือตะกร้านั่งลงตรงโต๊ะหิน โยนให้สัตว์อสูรสามตัวคนละหนึ่งชิ้นขณะตะโกนไปในอาศรม
เฟิ่งจิ่วเดินออกมา เห็นเขาก็ยิ้มเอ่ยว่า “พี่สีหลิ่น ข้าคิดจะให้เหล่าไป๋เข้าไปหา ท่านก็เข้ามาเสียแล้ว”
“อ้อ? หาข้ามีเรื่องอะไรหรือ” เขามองนางอย่างประห
